Wiegelen

Zelfs het dagblad Trouw, waar de afgelopen jaren elk oprispinkje van Ayaan Hirsi Ali meteen goed was voor meters kopij, reageerde vanmorgen gramstorig op haar uitval naar partijprominent Hans Wiegel (`reactionair conservatief'). ,,Het Kamerlid drijft daarmee een wig in haar partij'', aldus Trouw in een hoofdartikel. ,,Erger is dat zij met haar radicale visie een wig in de samenleving drijft.''

Nóg erger: misschien drijft ze wel een wig in de redactie van Trouw.

In deze kwestie is mijn bezwaar tegen Hirsi Ali niet zozeer dat ze wiggen drijft, maar dat ze wiggelt. Dat is weer iets anders. Volgens Van Dale betekent wiggelen: onvast staan, heen en weer schudden, synoniem met wankelen, waggelen en (ja, het staat er echt) wiegelen. (Onder `wiegelen' vond ik deze voorbeeldzin van Hugo Claus: ,,Haar onderstel wiegelde, waggelde.'')

Het wiggelen of wiegelen van Hirsi Ali bestaat in dit geval uit het onmiddellijk intrekken van de belediging zodra er commotie ontstaat. Ze heeft gisteren alweer spijt betuigd in de fractievergadering en het woord `reactionair' teruggenomen.

Dat begint een reuze hypocriet trekje te worden in onze `moderne' Nederlandse samenleving: eerst wild om je heenslaan met loze kwalificaties en vervolgens edelmoedig je excuses aanbieden. Als iemand zijn uitlatingen in een opwelling gedaan heeft, valt er nog iets voor verontschuldigingen te zeggen, maar daar kan hier geen sprake van zijn. Het interview van Hirsi Ali in het Jaarboek Parlementaire Geschiedenis is ongetwijfeld, in samenwerking met haar voorlichters, aan alle kanten voorgekookt, uitgekwauwd en tot op de komma geautoriseerd.

,,Reactionair conservatief, zou je dat wel doen?'', zal iemand hebben gevraagd. En ik hoor Ayaan al giechelen: ,,Laat het die zak maar eens voelen! Afshin, Leon en Jaffe zullen het prachtig vinden.''

Niemand die op het idee kwam haar tegen zichzelf in bescherming te nemen, zodat de dinosaurus te Diever onderkoeld, maar vernietigend kon terugslaan met deze slotalinea in zijn brief aan haar: ,,Ten slotte een welgemeend advies: niet op de persoon spelen, geen wiggen drijven, niet zo fanatiek, respect voor andersdenkenden en verdraagzaamheid: zo kunnen wij onze Nederlandse samenleving versterken en een toekomst bieden.''

Er zijn beroerdere zinnen geschreven in het Land van Ooit.

Intussen moet ik denken aan een alinea uit het boek In godsnaam van Jutta Chorus en Ahmet Olgun over `het jaar van Theo van Gogh'. De `rouwmaaltijd' van Hirsi Ali en haar vrienden wordt beschreven. Ze zegt dat ze behoefte heeft ,,om woorden van rust en verzoening te spreken''. ,,Zover komt het niet'', constateren de schrijvers. ,,Op 10 november wordt ze overgebracht naar een Amerikaanse marinebasis in Europa.''

Een jaar verder – en nog steeds geen woord van rust en verzoening. Wel aanvallen op Cohen en Wiegel en allerlei moslimorganisaties die voorkennis zouden hebben gehad van de moord op Van Gogh (wat ze niet kon aantonen).

Op naar Submission 2.

Daarna begint het gewiegel weer van voren af aan.