LADYTRON

Het ligt niet zozeer aan de Abba-achtige bezetting – twee zangeressen, twee heren achter de toetsen – dat Ladytron als medeaanstichter van de electroclash-beweging wordt gezien. De groep was er een jaar of vier geleden relatief vroeg bij om de synthesizerpop van weleer te doen herleven.

Nu het met die electroclash-rage ook weer lijkt mee te vallen, laat Ladytron op deze derde reguliere cd horen hoe je je aan zo'n afnemende hype kunt onttrekken.

De synthesizers staan nog altijd in de hoogste stand, maar die geluiden worden gegoten in ijzersterke liedjes. De zang van Mira Aroyo en Helen Marnie kent een intrigerend vlakke, zeg maar gerust ijzige component, die toch perfect past op de slimme melodielijnen. De dromerigste zangpartijen doen zelfs de gedachten uitwaaieren naar de shoegazer-stroming van dik tien jaar geleden, zeker als ze in een fijn contrast met gruizig vervormde synthesizers worden gezet. Maar ook de aloude Detroit-techno wordt via slim jatwerk eer bewezen.

Nog meer van zulke absolute krakers als het schitterende Destroy Everything You Touch en Witching Hour was een onbetwist meesterwerk geweest. Nu de boel halverwege wat inzakt, is het nog altijd een sterk staaltje overlevingslust.

Ladytron: Witching Hour (Island, distr. Universal)