Associatieve show Wallis de Vries

Een zelfverzekerd nummertje showdans is het eerste dat Sanne Wallis de Vries in haar nieuwe programma laat zien, en daarna blijkt ze nog vaker te dansen – met een gezicht dat niet van plan is het publiek te paaien. Het kijkt zelfs een beetje hooghartig. Het straalt datzelfde air uit waarmee ze even later vaststelt dat ze volgend jaar tien jaar ,,in het vak'' zit. En niet zomaar, nee, ze is doorgedrongen tot de inner circle, de positie waarin je verhalen over collega's hoort ,,met namen en toenamen''.

Het is waar: Sanne Wallis de Vries speelt, even voorbij de dertig, een prominente rol in het Nederlandse cabaret. Met eigenzinnige programma's en treffende typeringen heeft ze een groot publiek gekregen. Vier is haar vierde programma, dat zo mogelijk nog eigenzinniger is dan de vorige drie. Ze laat zien wat ze kan, en haalt ongenadig uit naar iedereen die haar vroeger pijn heeft gedaan. Die lui zijn nu natuurlijk veel minder geslaagd dan zij. ,,Op jullie zielige bestaantjes pis ik,'' zegt ze, met onomwonden distantie.

Op zulke momenten is Vier een voorstelling om vol bewondering naar te kijken, maar niet om bij betrokken te raken – daarvoor schept Sanne Wallis de Vries dan te veel afstand. Maar ook vertelt ze weer mooie, poëtische en grappige verhalen over herkenbare situaties. Over onzekerheid, over de agressie die kan worden opgeroepen door passanten op straat, en over een autorit met haar grootmoeder, moeder en dochtertje.

Bovendien zingt ze potige teksten op bezwerende muziek van de geluidsband, waarbij ze voor het eerst vergezeld gaat van twee secondanten (Vera Kaye en Cindy Grande) die harmonieus meezingen en -dansen. En de imitaties die haar tv-roem hebben bezorgd via Kopspijkers en Koefnoen, komen in een kort blokje aan het slot – aangekondigd door een rake typering van Clairy Polak.

Verder laat de voorstelling zich lastig in woorden vangen, al was het maar door de associatieve manier waarop de scènes aan elkaar zijn verbonden. Een grote spiegel verwijst naar het Alice in Wonderland-gevoel, lijkt me, en er worden Venetiaanse carnavalsmaskers opgezet als het over het verhullen van waarheden gaat.

Maar zulke beelden, en de allure waarmee Sanne Wallis de Vries zich beweegt, maken de voorstelling Vier wel buitengewoon stijlvol. Zelden ziet cabaret er zo esthetisch uit.

Voorstelling: Vier, door Sanne Wallis de Vries. Regie: Selma Susanna. Gezien: 22/11 in de Kleine Komedie, Amsterdam. Tournee t/m 16/5/2006. Inl. 020-6750966, www.impresariaatwallis.nl