Mike Shinoda

De eerste succesvolle samenwerking tussen de inmiddels als rapper gepensioneerde Jay-Z en Mike Shinoda van rap/rock-formatie Linkin Park vond vorig jaar plaats op het album Collision Course, waarop rapnummers van Jay-Z en rocknummers van Linkin Park werden samengevoegd tot nieuwe liedjes. Dat werd een `mash up' genoemd; vrij vertaald een stamppot van muzikale stijlen. Het curieuze, maar muzikaal nauwelijks boeiende project leverde met het vlees-noch-vis-nummer Numb/Encore een wereldwijde hit op.

Voor dit soloalbum van Mike Shinoda trad Jay-Z op als uitvoerend producent; hij is zelf niet te horen maar stond Shinoda terzijde met adviezen. Shinoda vertelt graag dat hij voor de oprichting van Linkin Park een bonafide 'MC' was, een van het woord master of ceremony afgeleide eretitel waarmee rappers hun vak aanduiden. Omdat bij Linkin Park onvoldoende ruimte was om zijn voorliefde voor pure hiphop te uiten, wilde hij altijd nog eens een hiphopalbum uitbrengen.

Hoewel Shinoda het met klem ontkent, is de invloed van Jay-Z op vele malen terug te horen in zijn raps – en dat is een compliment. Zeker wanneer Shinoda persoonlijke verhalen rapt, bijvoorbeeld over zijn Japanse familieleden die tijdens de Tweede Wereldoorlog in de VS naar interneringskampen werden gestuurd, benadert hij de verhalende blues die Jay-Z op zijn klassieker The Blueprint perfectioneerde. De beats zijn solide en zwaar, maar hebben door het gebruik van live-instrumenten ook een rijke gelaagdheid. Hier komen de stijlen rap en rock echt samen; niet als versleten formule (raps gecombineerd met scheurende gitaren) maar als logische en overtuigende stap voor een muzikant die met beide stijlen is opgegroeid.

Fort Minor: The Rising Tied (Machine Shop/Warner)