Ruige rockgitaarspeler

,,Invloeden: geen invloeden'' meldt de encyclopedie van Rolling Stone over Link Wray, de Amerikaanse pionier van de ruige rockgitaar die vorige week is overleden en begraven in Denemarken, het land waar hij sinds 1980 woonde. Link Wray's instrumentale hit Rumble uit 1956 sloeg een diep gat in het toenmalige poplandschap en bracht Pete Townshend, Neil Young en vele anderen ertoe om elektrische gitaar te gaan spelen. Het broeierig trage, vervormde nummer klonk heftiger en rebelser dan gitaarmuziek tot dan toe had geklonken. Rumble was letterlijk bedoeld om danszalen aan het trillen te brengen, een effect dat Wray bereikte met lange halen van zijn plectrum en een versterker die de meters in het rood liet slaan. ,,Duane Eddy speelt voor brave tieners'', schreef een commentator, ,,Link Wray speelt voor jonge criminelen.''

Frederick Lincoln Wray werd als afstammeling van de Shawnee-indianen geboren in Dunn, North Carolina. Zijn eerste stappen in de popmuziek zette hij met broers Vern en Doug als The Palomino Ranch Hands, toen nog meer country dan rock'n'roll. Een demo met zijn instrumentale groep The Wraymen voor het label van The Everly Brothers leidde tot een platencontract met Cadence, waar Wray moeite had om Rumble op plaat uitgebracht te krijgen. De dochter van zijn platenbaas werd er echter wild van en wist papa te overtuigen. Het enorme succes werd gevolgd door een lange reeks gitaarinstrumentals: Raw-hide, Jack the Ripper, The Shadow knows.

Eind jaren zeventig maakte Link Wray een comeback als steun en toeverlaat van de jonge rockabillyzanger Robert Gordon, met wie hij in 1978 op Pinkpop speelde. Wray's ongeremde gitaarspel was de ontbrekende schakel tussen de rauwe eenvoud van de blues en de geluidsorkanen van de heavy metal. Onder liefhebbers van ongepolijste garagerock werd hij een onaantastbare held, vooral in Europa waar hij een publiek bleef vinden toen Amerika hem allang had laten vallen. In zijn latere jaren vroeg Wray bij optredens aandacht voor de Indiaanse zaak en kreeg zijn muziek een zweverig, spiritueel tintje. Maar altijd besloot hij met zijn Rumble en bracht de uitvinder van het powerakkoord avond aan avond een kleine aardbeving teweeg.