Nieuwe songs uit de wrakstukken van andere

In Engeland heeft zanger/gitarist Pete Doherty van de groep Babyshambles een bijna goddelijke status – ondanks zijn drugsverslaving. ,,Ik moet écht afkicken.''

Er staat een brommer midden in de hotelkamer. Het is er een rommeltje van vieze kleren, muziekinstrumenten, lege blikjes en volle asbakken. Pete Doherty woont in dit hotel, midden in de Londense wijk Whitechapel. Een vaste verblijfplaats heeft hij niet meer, sinds hij terugkeerde van een mislukte afkickpoging in Thailand en een recent verblijf in de gevangenis, nadat hij voor de zoveelste keer met harddrugs was betrapt. Al eerder zat hij een gevangenisstraf uit wegens inbraak in het appartement van zijn vriend Carl Barât, met wie hij nog maar twee jaar geleden in de aanstormende topgroep The Libertines speelde. Hartsvrienden waren ze, die de bandnaam broederlijk in hun arm lieten tatoeëren.

Carl wachtte hem op bij de gevangenispoort, maar met The Libertines liep het droevig af. Pete kreeg een ultimatum: stoppen met drugs of de band hield er mee op, na al te veel afgezegde optredens en een tournee waarbij een gitaarroadie hem moest vervangen. Intussen begon de onverminderd aan crack verslaafde Pete Doherty zijn nieuwe groep Babyshambles (`babycham' is een klein flesje champagne en `shambles' betekent een rotzooitje). Ze gaven vooral guerrilla-gigs: onaangekondigde optredens in café's, metrostations of zomaar op straat.

Tijdens de opname van Babyshambles' debuutalbum afgelopen zomer wachtte Doherty een nieuwe controverse. Terwijl de single Fuck forever hoog in de Engelse hitparade stond, werd vriendin Kate Moss in de studio gefotografeerd toen ze een lijntje cocaïne aan het snuiven was. De foto lekte uit naar de Britse tabloidpers en topmodel Kate verloor enkele belangrijke opdrachten, onder meer een lucratieve campagne voor het modemerk H&M. James Mullord, tot dan toe manager van Babyshambles, ontkende in alle toonaarden dat hij de gewraakte foto met zijn mobiele telefoon gemaakt zou hebben, maar werd desondanks ontslagen. Kate Moss vertrok naar een afkickcentrum ergens in de VS en wordt door haar familie angstvallig afgeschermd van elk contact met drugsmaatje Pete.

Het is onder die woelige omstandigheden dat Pete Doherty audiëntie houdt in zijn hotelkamer, waar een smerige inhalator op tafel ligt die hij klaarblijkelijk gebruikt voor het opsnuiven van het een of ander. Hij banjert rusteloos rond, als hij niet op zijn brommertje gaat zitten om starend in de achteruitkijkspiegel zijn vette, zwartgeverfde haar in model te brengen. Het is een wonder, vindt zijn platenmaatschappij, dat Pete zich goed genoeg voelt om Babyshambles' debuutalbum Down In Albion van commentaar te voorzien op drie interviewdagen voor de internationale pers.

Maar voelt hij zich wel zo goed? Ik tref een ontredderde junkie, die incoherent fluistert en soms wat op zijn gitaar pingelt. In Engeland wordt hem een bijna goddelijke status toegedicht. Zijn foto siert tijdschriftomslagen en zijn drugsgebruik wordt goedgepraat met het argument dat een groot kunstenaar nu eenmaal de grenzen van het toelaatbare moet opzoeken. Het grootste wonder is dat Down In Albion tegen alle verwachtingen in voltooid werd, en dat het lang geen slechte cd is geworden. In het openingsnummer La belle et la bête gaat Pete Doherty zijn demonen rechtstreeks te lijf, geholpen door Kate Moss die een engelachtig refrein zingt. Pentonville, genoemd naar de gevangenis waar hij zat, is een reggaenummer met gastbijdrage van The General, de Brits/Jamaicaanse praatzanger die Pete in zijn cel leerde kennen. De nummers zijn lang en ongepolijst en het geheel doet denken aan de losse, informele sfeer van The Clash op Sandinista!

Pete Doherty is een productief songschrijver; op internet circuleren mp3-verzamelingen met meer dan 200 nummers van zijn hand. Hoe gaat het schrijven van een Babyshambles-song in zijn werk? Pete's groene ogen lichten op. ,,Wat is je favoriete nummer?'', vraagt hij. Eight dead boys vond ik er uit springen. Hij begint wat te doedelen op zijn gitaar en laat het akkoordenschema ongemerkt overgaan in de punksong Sonic reducer van The Dead Boys. ,,Sonic reducer, ain't no loser'', zingt hij nadat hij ook het couplet foutloos heeft gereciteerd. Zo werkt hij, net als Bob Dylan. Nieuwe songs ontstaan uit de fundamenten of de wrakstukken van andere. Hij is een onmiskenbaar getalenteerd gitarist, maar zijn zang klinkt zwak en aandoenlijk. Dan gaat de telefoon. Pete luistert en veert op. Hij trekt me aan mijn arm en zegt: ,,We moeten hier weg. Ik ga een woonruimte bezichtigen.'' Het interview was nog geen vijf minuten bezig. Ben ik daarvoor naar Londen gekomen? Hij verzekert me dat we straks verder gaan. Van zijn persman hoor ik dat `een woonruimte bezichtigen' Pete's nieuwste eufemisme is voor het scoren van drugs.

Als hij een kwartier later weer tegenover me zit, gaat het iets beter met hem. Wel lurkt hij opzichtig aan een crackpijp, maar dat is dan ook de bron van zijn tijdelijke welzijn. Het meest heikele punt moet maar meteen van tafel. Hoe gaat het met hem en Kate? Pete kijkt met glazige ogen voor zich uit. ,,Ik moet afkicken'', zegt hij. En dan nog een keer: ,,Ik moet écht afkicken.''

Had hij Kate Moss al eens horen zingen, voordat hij haar vroeg om op de cd mee te doen? ,,O ja, ze kan zingen. Ze zingt de hele dag.''

Waarom ging het aangekondigde Babyshambles-concert in Amsterdam niet door? ,,We wisten van niks. Foutje van het management.''

Heeft hij in de gevangenis kunnen nadenken, over zijn leven en over zijn muziek? ,,Hey, je moet niet denken dat het daar een oase van creativiteit is. Het is een heel erg destructieve plek.''

Maar hij heeft er zijn vriend The General toch ontmoet? Hij kijkt met een paranoïde blik naar het raam: ,,The General was hier vanochtend nog, daar buiten. Hij houdt me de hele dag in de gaten.''

Pete vindt het wel weer mooi geweest. Hij begint onhandig een veelkleurige kinderxylofoon uit de doos te halen. Dan hangt hij een accordeon om, waaraan hij een jammerlijk piepend geluid ontlokt. Dit is niet iemand die in zijn huidige staat dieper in kan gaan op de thematische rode draad van Albion, het mythische Engeland uit de middeleeuwen dat in veel van zijn teksten een rol speelt. Ook over de achtergrond van zijn song A Rebours, geënt op de rebelse roman van J.K. Huysmans uit 1884, hoeven we vanmiddag geen uitleg te verwachten. Pete rommelt met zijn verzameling lege en smoezelige miniatuurflesjes. ,,Wil je iets drinken?'', wijst hij op een vol flesje gin. Ik bedank en hij gooit het leeg in de gootsteen.

Hij omhelst me als ik moedeloos de kamer verlaat om plaats te maken voor een Duitse radioreporter. ,,Amsterdam'', zucht hij in mijn oor, ,,ik moet écht afkicken''.

Babyshambles: Down In Albion (Rough Trade/De Konkurrent)