Rosiri (8): Wit leer

Rosiri heeft bijles wiskunde maar haar gedachten dwalen af. Feuilleton van Iris Koppe over een modern kind van gescheiden ouders

Na twee onvoldoendes voor wiskunde besloot Rosiri op bijles te gaan. Via een vriendin die het eindexamen al achter de rug had was ze aan het nummer van een geniale leraar in de Rivierenbuurt gekomen. De man scheen alle berekeningen uit z'n hoofd te doen en vrijwel nooit buiten te komen. Meestal gaf hij tien uur per dag les en wisselden de leerlingen elkaar in rap tempo af.

In de donkere benedenwoning kon je je kont nauwelijks keren. Nadat Rosiri eerst haar wiskundeboek bij haar vader was gaan ophalen, vervolgens haar rekenmachientje bij haar moeder, stond ze nu in de hal met craquelé plafond. Deze wiskundedocent, meneer Rijpwijt, spaarde kurken en had naar schatting twintig volle dozen staan. In de woonkamer hing de was aan twee lijntjes te drogen en een matras lag midden op de vloer. Aan het eind van de ruimte, waar de kamer overliep naar de tuin, stonden nog eens tien dozen met kurken. Het had vast met die genialiteit te maken.

Rosiri nam plaats aan een tafel waar een grote kookwekker stond. Mocht je midden in een som zijn als het apparaat afging, dan diende je bij te betalen als je nog achter het juiste antwoord wilde komen. Meneer Rijpwijt was sneller dan de Casio van Rosiri, en met de tong tussen haar tanden probeerde ze de man, die zo uit z'n mond rook als hij over kansrekening sprak, bij te houden. Na een half uur was ze eigenlijk de hele draad kwijt. Haar gedachten dreven continu af naar haar vader die bij het ontbijt zo'n verrassende mededeling had gedaan. Met een bord Brinta in z'n ene hand en de ander op de schouder van Rosiri had Hidde aangekondigd dat hij zou gaan trouwen. Naomi, zijn Surinaamse vriendin waar hij nu een half jaar mee ging, bleek ineens de vrouw van zijn leven. Ook haar zoontje van zeven zou permanent bij hen intrekken.

Rosiri moest begrijpen dat Hidde een nieuw pad in wilde slaan. ,,Achtenvijftig jaar jong'', lachte hij, ,,forever young.'' Rosiri had hem zonder aankijken gefeliciteerd om conflicten te voorkomen. Maar ze kon zich niet meer beheersen toen ze hoorde dat haar vader en toekomstig stiefmoeder in wit leer het altaar zouden betreden. ,,Moet dat nou?'', had ze geroepen terwijl ze met haar elleboog een kop thee van tafel stootte. ,,Wit leer! Dat je haar net kent is tot daar aan toe, maar om je zo uit te dossen gaat te ver. En dan zeker ook nog niets eronder. Dan kom ik niet hoor!''

Hidde had geprobeerd Rosiri te bedaren, maar ze was als een orkaan het huis uit gestormd, haar vader beduusd achterlatend. Ze was woest naar school gefietst. Wie moest dadelijk weer met de zakdoeken klaar staan als het misging? Wie moest de consequenties dragen van dit avontuur? Rosiri had jarenlang geen vriendinnen van haar vader willen ontmoeten. Het was niet uit principe, ze had er gewoon geen zin in gehad. Maar met Naomi was het anders. Zij was namelijk haar lerares in groep vijf op de basisschool geweest. Tijdens een ouderavond was er al een vonk geweest tussen Hidde en haar, maar de zaken lagen op dat moment te ingewikkeld. Ze waren allebei nog getrouwd met iemand anders. Toen ze elkaar tien jaar later in de Dirk van de Broek tegen het lijf liepen was het gelijk raak.

Het was jammer voor Rosiri dat Naomi haar nooit fatsoenlijk de grondbeginselen van de wiskunde had uitgelegd. Rosiri zou hier de rest van haar schoolcarrière moeite mee houden. Beter kon ze vast wennen aan de trillende handen van meneer Rijpwijt op het ruitjespapier, zijn platgestreken borsthaar en de pleister op zijn leesbril zodat het pootje in negentig graden bleef staan.

Wordt vervolgd...