Kosovo 3

Ik ben boekhouder bij XminY Solidariteitsfonds en bij verschillende andere kleine gesubsidieerde instellingen. Het grootste deel van mijn werktijd besteed ik aan het voorbereiden van subsidierapporten en controles door accountants en andere instanties. Ontwikkelingsorganisaties die subsidies ontvangen en dit geld uitgeven aan projecten in het buitenland, besteden een groot deel van hun overhead aan de administratie, die nodig is voor de aanvragen en rapportages van subsidies. Een projectcoördinator is tijdens de looptijd van het project vaak minstens een kwart van zijn tijd bezig met rapporteren en administreren. En na beëindiging van het project moet er een evaluatie komen, een inhoudelijk verslag, een financieel verslag, een accountantscontrole. Meer controle en verantwoording betekent simpelweg nog meer administratie en daarom nog meer overhead.

Omdat volgens het Westen de Serviërs de `kwaden' waren en de Albanezen de `goeden', werd Servië gebombardeerd en werd er voor Kosovo een hulpactie op touw gezet. En vervolgens mochten de hulporganisaties, verenigd in de SHO elk met een zak geld in hun kofferbak naar Kosovo vertrekken om daar de infrastructuur weer op te bouwen. Ze komen aan in een door burgeroorlog vernietigd land en hebben als eerste taak een kantoor op te zetten en medewerkers te zoeken, zodat ze hun rapportages naar het hoofdkantoor kunnen opsturen.

Is het dan vreemd, dat er mensen opduiken die ook hun graantje mee willen pikken uit die zak geld? Al dan niet malafide aannemers die weer aan het werk willen, Serviërs die zien dat hun infrastructuur even hard vernietigd is, of leden van de maffia, die graag ook in een fourwheel-drive willen rondrijden?

Ik vind het cynisch om in die situatie de hulporganisaties er van te beschuldigen dat ze maar beter moeten controleren. Ik pleit juist voor minder controle en meer zelfstandigheid voor de ontvangende partij. Waarom wordt het geld niet gewoon overgemaakt naar het ministerie of het gemeentebestuur in Kosovo en laat je hen zelf scholen bouwen?