Hockeydoelman Vogels vreest het ergste

Al tien seizoenen verdedigt hij met hart en ziel het doel van HGC. Maar of Guus Vogels daar zoveel gelukkiger van is geworden? Gisteravond in elk geval niet. Stampvoetend verliet de hockeydoelman het veld, na een schlemielige 1-0 nederlaag tegen Rotterdam, een van de naaste concurrenten in de strijd tegen degradatie. ,,Misschien moet ik aan het einde van het seizoen maar gewoon stoppen'', mokte Vogels.

Die ontboezeming volgde op een wedstrijd die, met het oog op de live-uitzending op betaalzender Canal+, bedoeld was om de naar erkenning snakkende hockeysport te promoten. Het tegendeel gebeurde: onmacht en opportunisme regeerden op de steenkoude avond in de deelgemeente Schiebroek-Hillegersberg, waar Rotterdam (zesde plaats) noch HGC (negende) uit was op de schoonheidsprijs in de `zespuntenwedstrijd', gelet op de stand op de ranglijst.

Een oprisping van de thuisploeg bezegelde halverwege de tweede helft het lot van de club uit Wassenaar. Waseem Ahmad, de Pakistaanse middenvelder die na drie weken van blessureleed terugkeerde, wipte de bal behendig én met dank aan een HGC-verdediger over Vogels. ,,Een baggergoal'', in de woorden van de laatste, die afgelopen zondag op eigen veld voor het eerst in twee jaar de `Haagse derby' tegen HCKZ won: 3-2.

HGC is na tien speelronden, ondanks een hoopgevende start, opnieuw veroordeeld tot een verbitterd achterhoedegevecht, net als de afgelopen twee seizoenen. Het weinig verheffende optreden van de HOC Gazellen Combinatie verleidde Vogels na afloop tot een sombere conclusie. ,,Ik vind het prachtig, dat hockey, en HGC is en blijft mijn cluppie. Maar het draait uiteindelijk toch om winnen, en dat hebben we de laatste twee jaar niet of nauwelijks gedaan. Dit seizoen dreigt hetzelfde liedje. Ik ben de jongste niet meer, en misschien is het zo langzamerhand wel eens tijd om mijn maatschappelijke carrière definitief voorrang te geven.''

Ook bij het Nederlands elftal waant de 176-voudig international zich steeds vaker een roepende in de woestijn. Dinsdag ging de ploeg kansloos met 4-1 onderuit in een oefenwedstrijd in en tegen Spanje. Wegens een blessure aan de teen keek Vogels, parttime-intercedent bij een uitzendbureau, vanaf de zijlijn toe in Terrassa. ,,Ik vraag me steeds vaker af of sommige jongens wel met dezelfde instelling het veld opstappen als ik. Het is allemaal zo gelaten, zo van: komt wel goed, jongens, niks aan het handje. Ja, dat zal best, maar ondertussen hebben we al mooi drie finales op rij verloren.''

Afgelopen zomer stond Vogels op het punt om HGC te rug toe te keren, na ruim tien jaar trouwe dienst. Rotterdam aasde op hem. De 30-jarige doelman uit Naaldwijk had ,,een goed gesprek'' met voorzitter Jan Hagendijk, maar tot een overgang kwam het niet. ,,Misschien had ik het gewoon moeten doen, weet je. Een paar pieken vangen, net als die gasten (Rob Short en Peter Taylor, red.) met wie ik een paar jaar geleden nog samenspeelde, en dan maar zien waar het schip strandt. Ik heb het niet gedaan, omdat ik toch teveel clubliefde heb. Na zo'n avond als deze vraag ik me af: waarom eigenlijk?''

Vogels' komst was welkom geweest. Vaker dan de ploeg lief was hield Rotterdam, de herintreder in de Nederlandse hoofdklasse, open huis in de eerste negen competitieduels. Het gebrek aan ervaring op het hoogste niveau nekte niet alleen doelman Daan Vismans (22), maar ook de al even onervaren defensie vóór hem, waar strafcornerschutter Sohail Abbas (28) uit Pakistan, ondanks al zijn ervaring, de stoomcursus `modern tophockey' niet zonder kleerscheuren doorstond.

Toch telt coach Robbert-Paul Aalbregt, Aal voor vrienden, vooralsnog zijn zegeningen. Eindelijk hield zijn ploeg, de op twee (Eindhoven en Laren) na meest gepasseerde in de hoofdklasse, gisteravond `de nul' weer eens. ,,En bovendien toonden we nu wel de inzet, waar het zondag tegen Tilburg (4-4, red.) aan ontbrak. Toen ben ik ook wel even flink kwaad geworden. Ik vind alles best, maar niet op het moment dat de heren het laten lopen, omdat ze er kennelijk geen zin in hebben. Dan hebben ze een kwaaie aan me.''

Maar vanaf de andere kant van de wereld kwam gisteren ook slecht nieuws door. Phillip Burrows, de energieke linkerspits uit Nieuw Zeeland, is met een bloedprop in de arm opgenomen in het ziekenhuis in Suva, vlak nadat hij The Black Sticks met zes goals had geholpen aan de ingecalculeerde monsterzege (16-0) op gastland Fiji, bij het kampioenschap van Oceanië. Zodoende heeft de 25-jarige ijzervreter uit Wellington vanmorgen de `finale' van het WK-kwalificatietoernooi tegen olympisch kampioen Australië aan zich voorbij moeten laten gaan.

Aalbregt kan alleen maar hopen dat Burrows zich volgend voorjaar, na zijn geplande optreden bij de Gemebest Spelen in Melbourne, weer gezond en wel meldt bij de sinds gisteren nummer vijf van de ranglijst. Eén troost heeft hij vooralsnog: zijn ploeg ligt op koers. Zeker in vergelijking met de twee voorgaande – en naar later bleek kortstondige – avontuurtjes (2000-'01 en 2002-'03) in de hoofdklasse. ,,Wij zetten in op 25 punten, dat moet genoeg zijn om het vege lijf te redden.''