Haring

Als er nou één man is met macht over de wereld dan is het wel Guus Hiddink. Guus heeft hele werelddelen op zijn kop gezet. Van Azië tot Australië. Geen Braziliaan die het hem nadoet. Johan Cruijff ook niet. De hegemonie van Johan is zo goed als gebroken. Hiddink is de onbetwiste numero uno van het Nederlandse voetbal. Rinus Michels doet helemaal niet meer mee in de moderne geschiedenis. Rinus wie? De materiaalman dus.

Wat is dat toch met Guus, dat hij een stelletje boeren naar het WK loodst? Heeft het met voetbal te maken? In de beslissende wedstrijd ketsten alle ballen weg. Derdeklasse-amateurs doen beter. En sierlijker. Zet Hiddink in z'n eentje, peinzend, in de middencirkel en het WK-ticket is binnen.

Magie, voodoo, infrarood: Guus is de hogepriester.

Straks wint PSV ook nog de Champions League. Dan is de glorie niet meer te doorstaan. Hiddink kan vervolgens in zestien landen en dertig clubs tegelijkertijd coach worden. Parttime, als hij wil. Of als een soort voetbaldokter ijlend van ziekbed naar ziekbed, van kleedkamer naar krachthonk.

Succes, faam en geld schijnen niet aan Guus te vreten. De coach sprong niet als een bezetene omhoog toen de laatste kwalificatiewedstrijd was afgelopen. Hij bleef rustig om zich heen kijken, als een boer die het graangewas inspecteert. Guus heeft een mystieke kant, al zal de FIOD daar anders over denken. Ik ken verder niemand die hem het succes ontzegt. Allicht ook niet omdat hij mascotte van een eigen beschaving is. In enige polemiek tref je Hiddink niet aan. Man van zachte woorden. Een enkele keer ironisch, maar dan zegt hij er gauw zelf bij dat het ironie is. Die verlegenheid.

Natuurlijk hoort Australië niet in Duitsland. Togo en Trinidad en Tobago ook niet. Wat er straks allemaal op het WK speelt, is een aanfluiting van elementaire voetbalnoblesse. Sport voor gehandicapten. Wie kan met goed fatsoen in competitie treden met een koekoeksland als Zwitserland? Bobsleeërs aan de bal, het is niet om aan te zien.

Het succesje van Leo Beenhakker met de Caraïbische dwerg is hem daarom niet minder van harte gegund. Maar dan meer voor de persconferenties in het verschiet dan voor het voetbal. Ik zie Leo nu al snuiven terwijl hij uitlegt dat er een andere grandeur is dan vlag en wimpel. Namelijk: de grandeur van Don Leo. Hij zal permanent verwijzen naar die helse avond in Manama toen hij in de armen van Wim Rijsbergen lag en toen hij voor het eerst in zijn leven de kilte van een spierbundel voelde. Hij de ballerino, Wim de dorsvlegel. Zoiets. Het wordt allemaal uit liefde gezegd, door Leo. Woorden en metaforen zijn voor deze lieve zestiger appelmoes. Zolang hij met een brommertje in de mond kan spreken, is er leven.

Er is ook Dick Advocaat. Hij moet de wereld veroveren met Zuid-Korea. Ergo: hij moet van het stigma af zien te komen dat steniging bijval geniet. De Nederlandse pers zal in Duitsland over een ongelooflijke uitvouwbaarheid moeten beschikken. Guus in yoga-houding, Dickie in ultieme staat van opwinding, Leo die Balkenende nabootst, Marco als draaiend orgel van de diepvriezer, je moet wel ogen in de rug hebben om het allemaal een beetje nauwgezet bij te houden. Hollands glorie, heet dat in populaire kranten. Misschien wordt het wel Hollands drama: verstotenen onder elkaar.

Ik heb te doen met Louis van Gaal. Deze oercoach en polderbizon heeft alles meegemaakt, behalve een WK. Het is nu even op de tanden bijten voor Louis. In de krant liet hij weten dat hij alsnog graag naar Duitsland wou. Maar met wie? Er is geen land dat hem in blessuretijd zal inhuren. Marco, Dickie, Guus, Leo, voor Van Gaal worden het onderhuidse scheldwoorden. Hij zal het niet met zoveel woorden zeggen in zijn gelikte spreekbeurten, maar ik zie de verachting wel in de mondhoeken omhoog kruipen. Louis gaat de donkerste zomer uit zijn leven tegemoet.

Het lijkt er nu even op alsof het WK-voetbal geannexeerd is door Nederlanders. De illusie zal van korte duur zijn. Reeds in de eerste ronde zal blijken dat een bal gevoel heeft voor hiërarchie en esthetiek. Australië, Trinidad en Tobago, Zuid-Korea, er staat hun hooguit een bierfestival in München te wachten. En een zee van slaapbanken, brillen, led-lichtjes en massagedames in de achterkamer. Zoals Guus Hiddink het ooit in het wolkendek heeft voorgetekend. So what? De buit is binnen: tien uur televisie over ingeplante haren dan wel verlopen blonde neplokken. Alles wordt haring, volgend jaar.