Wormells meisje is alleen, maar ook heel wild

Het is moeilijk voor te stellen dat het prentenboek Meisje alleen van Christopher Wormell een nieuw prentenboek is. De schilderingen van Christopher Wormell zijn zo vanzelfsprekend mooi dat Meisje alleen meteen vertrouwd voelt, alsof ze altijd al bestaan heeft.

Het is een ietwat triestig, blootsvoets meisje wier haren net zo pluizen als het schapenvachtje dat ze over één schouder draagt. Samen met haar bruine hondje woont ze helemaal alleen in de grote woeste wildernis. `Het bruine hondje had vlooien', schrijft Wormell, `en het meisje had ze vast ook'.

Bruin, paars en blauw – meer kleuren gebruikt Wormell niet. Dat maakt zijn illustraties diep romantisch. Zijn desolate winterlandschappen doen denken aan de manier waarop Barbara Firth de natuur in de Kleine Beer-boeken van Martin Wadell illustreert.

The Wild Girl is de oorspronkelijke titel. Het wilde meisje – dat klinkt eigenlijk mooier dan meisje alleen. Het meisje is misschien wel meer alleen dan dat ze wild is, maar over allenige meisjes zijn wel meer boeken verschenen en die zijn zelden wild. Meisje alleen is dat wel – die moet op jacht, eten koken boven een houtvuur en kleine beestjes eten. Maar allemachtig, wat is ze ook alleen. `Soms riep ze heel hard, maar ze kreeg nooit antwoord. Ze hoorde alleen de echo van haar eigen stem, die terugkaatste tegen de hoge bergtoppen.'

Totdat ze op een dag sporen in de sneeuw ziet. `Grote sporen. Sporen van berenpoten. Berenpoten die naar hun grot liepen.' Dan volgt een aantal bange en spannende momenten waarbij de emotie per pagina kantelt. Het eindigt er in ieder geval mee dat de grot boven in de berg die winter `het gezelligste en warmste plekje in de grote woeste wildernis' is. Op de laatste prent ligt de grote beer diep te slapen met in zijn vacht verscholen een baby-beer, een meisje en een hondje. En: `Toen de lente kwam hadden ze allevier vlooien'.

Christopher Wormell: Meisje alleen. Vertaald uit het Engels door J.H. Gever, 3+, Gottmer, 32 blz. €12,50