Vrij sporten in de stad

Waarom zou je je als jong, naar avontuur en bewegingsvrijheid zoekend mens nog aansluiten bij een bestaande vereniging of organisatie? Dat is niet nodig. Kost (te) veel geld bovendien. Kijk om je heen, er is meer dan genoeg speelruimte. Zelfs in de stad, ook al is die volgestort met beton en asfalt en valt er nauwelijks nog in te ademen zonder giftige stoffen op te snuiven. Zelfs in die verstikkende atmosfeer kun je vrijuit bewegen, je spieren aanspannen en ontspannen en je fysieke en psychische grenzen aftasten.

Kijk goed en je ontdekt dat de stad één groot gymnastieklokaal is, compleet met hindernissen, wandrekken, ringen en springbokken. Je kunt er rennen, springen, klimmen, rollen, duiken en schommelen op en vanaf wat je wilt. Steeds meer jongens, en ook al meisjes, ontdekken deze ruime speelplaats. Parkour (op z'n Frans uitgesproken), ook wel Le Parkour of PK, wordt deze nieuwe, extreme bewegingsvorm genoemd.

Als hoofdrolspelers in films als The Matrix en in computergames razen ze door de stad. Geen muur blijkt voor de waaghalzen onoverbrugbaar. Het is een beetje als skaten zonder board. Maar de beoefenaars van parkour (traceurs of PK'ers) zijn atletischer en gespierder dankzij de vele trainingen. Ze scheren langs flatgebouwen en winkelgalerijen, langs schuren, over garages, trapleuningen, muren, bruggen, verkeersborden en andere obstakels. Ze springen van daken, over hekken en bushokjes, hangen aan dakgoten en maken salto's, voor- en achterover. Alles in één vloeiende reeks acrobatische bewegingen. In een flow.

Je houdt je hart vast bij het zien van deze stadsgymnasten. Maar meestal landen ze veilig en bekwaam op hun voeten, dankzij hun behendigheid en spierkracht, als katten en apen. Van speciale kleding is nauwelijks sprake: een trainingsbroek, een T-shirt, stevige sportschoenen en soms voor de beginners handschoenen.

Parkour, met de varianten Free Running en Free Style, is afgeleid van ontsnappingstechnieken op een militaire stormbaan, op z'n Frans een parcours du combatant genoemd. De Franse jongen, David Belle, wiens vader militair was, voelde zich aangetrokken tot de technieken. In het Parijse voorstadje Lisses rende en sprong hij met zijn vriendje Sebastian Foucan als bezeten door de straten. Foucan maakte een paar jaar geleden naam door een Engelse documentaire, Jump London, waardoor tal van jongens de straat op gingen om hetzelfde te doen.

Parkour wordt nu beoefend in Frankrijk, Engeland, de Verenigde Staten, Zweden, Duitsland, Japan, Zuid-Afrika en ook in Nederland. Ze vormen een team en trekken samen de stad in. Zo'n honderd `traceurs' telt Nederland, verzameld in de Dutch Parkour Community.

Zo snel mogelijk dienen ze zich te verplaatsen want het is van origine een ontsnappingstechniek. En altijd vooruit! Zo leren ze angsten kennen en overwinnen, zo leren ze hun grenzen kennen. Onvermijdelijk zit de commercie de PK'ers als een duivel op de hielen. Adidas heeft al speciale schoenen op de markt heeft gebracht, de Hyperride, kosten 140 euro. Andere bedrijven gebruiken parkour voor reclamefilmpjes om hun imago te verbeteren. De echte traceurs willen er niets van weten. Ze blijven bij hun filosofie. Maar hoe lang duurt het nog voordat de eerste sponsor een kampioenschap organiseert, met de televisie als partner? Hoe lang kunnen de vrijheidsduivels nog de verleidingen van commercie, geld en roem weerstaan? Jongens, pas dus op, blijf weg van het marktplein, anders verliezen jullie je vrijheid, blijheid en broederschap.