Openheid salarissen

De honorering van bedrijfsbestuurders in de Verenigde Staten is volledig uit de hand gelopen. De salarissen torenen inmiddels hoog uit boven de toegevoegde waarde van de managers, zeker in het licht van de geringe risico's die zij persoonlijk lopen. Maar wat kan eraan gedaan worden? Grotere openheid – iets wat de Amerikaanse beursautoriteit SEC heeft voorgesteld – is een stap in de goede richting, maar lost het probleem niet op.

Er komt hulp in de vorm van een bij het Congres ingediend wetsontwerp, dat de betaling van topmanagers onderwerpt aan een stemming onder de aandeelhouders. Het idee is goed. De bedrijven zijn tenslotte eigendom van de beleggers. De bestuurders zijn slechts hun agenten. Dat aandeelhouders meer te zeggen krijgen over hoe de managers hun bedrijven besturen, kan alleen maar worden toegejuicht.

Het wetsontwerp van Barney Frank, een Democraat uit Massachusetts, eist grotere transparantie van de honorering, inclusief toekomstige vergoedingen als pensioenen en gouden handdrukken. Bedrijven worden eveneens gedwongen de prestatiemaatstaven bekend te maken waarop bepaalde vergoedingen zijn gebaseerd. Er worden echter geen grenzen gesteld aan de topsalarissen.

Het plan van senator Frank is aantrekkelijk. Het komt maar al te vaak voor dat consultants gewoonweg het salaris van de ene topmanager naar voren schuiven als `graadmeter' voor dat van een ander, zodat zij er uiteindelijk allemaal op vooruitgaan zonder dat er nog gekeken wordt naar hun prestaties.

Volledige openheid – en een stemming daarbovenop – inzake deze pakketten is wenselijk.

Maar zelfs als het wetsontwerp het haalt – wat ondanks zijn populistische trekjes niet makkelijk zal zijn in een door de Republikeinen gecontroleerd Huis van Afgevaardigden – kan het uiteraard nog altijd zo zijn dat het bestuur de meeste stemmen naar zich toe weet te trekken. Gewoonlijk vertonen de meeste aandeelhouders immers weinig animo om tegen het bestuur in te gaan.

Toch kan het onderwerpen van de honorering aan een stemming leiden tot een kritischer beoordeling van de salarispakketten door aandeelhouders en commissarissen. Als bestuurders zich daardoor gedwongen zien met voorstellen te komen die de belangen van aandeelhouders en managers meer op één lijn brengen, wie kan daar dan tegen zijn?

Onder redactie van Hugo Dixon. Voor meer commentaar: zie www.breakingviews.com. Vertaling Menno Grootveld.