Zonder juf

Je hebt wel eens dat je 's nachts thuiskomt van een welbestede, maar uitputtende dag en in een riskante opwelling de televisie aanzet ,,om te zien of je nog iets gemist hebt''.

In het Nederland van nu kun je dat maar beter laten, als je gemoedsrust je lief is. Ik merkte het de afgelopen nacht weer eens toen ik in een herhaling van Nova viel. Daarin gingen twee vooraanstaande leden van de PvdA tegen elkaar tekeer.

De PvdA is een politieke partij in Nederland die weer graag zou terugkomen aan de macht, maar vooralsnog iets te veel doet denken aan een ruziënde kleuterklas waarvan de juffrouw – Wouter schijnt ze te heten – even naar de wc is. (Ik zal de kemphanen ook hierna alleen bij de voornaam aanduiden, want het zijn eigenlijk nog kinderen die tegen zichzelf beschermd moeten worden.)

In Nova zat een meisje, Karina geheten, dat ooit zelf in de prostitutie had gezeten, over welke periode zij met enige graagte een bestsellend boek had geschreven. Karina, inmiddels gemeenteraadslid te Amsterdam, wist dus waarover zij praatte toen zij de ander, Rob, aansprak op zijn vrijetijdsbesteding als (voormalig) wethouder van Amsterdam: hoerenloperij aan de Theemsweg.

Wat Rob had gedaan, dat kon niet, bezwoer zij, hij moest maar weg uit de politiek.

Rob was het met Karina eens dat hij te ver was gegaan, maar tegelijk vond hij dat het nou maar eens afgelopen moest zijn met het gezeur, hij had genoeg boete gedaan, hij wilde weer terug in de politiek. Afstand nemen van de Theemsweg, zoals voorzitter Ruud hem had bevolen? Schande! Ruud had nog niet eens zijn boek gelezen! (Rob had inmiddels, ook met enige graagte, een wellicht bestsellend boek geschreven).

Zo bekvechtten Karina en Rob nog een poosje door, over heroïnehoeren, over illegale hoeren, over minderjarige hoeren, en al die tijd bleef hun juf weg – het was een juf die altijd erg lang op de wc zat. Een strenge juf zou allang openlijk tegen stoute Rob hebben gezegd: ,,Nou is het welletjes geweest, je gaat in de hoek zitten, fijn doktertje spelen – nee, niet met de meisjes! – want dat kun je goed, en verder wil ik jou nooit meer horen.''

Terwijl Rob doorkankerde en riep dat hij een gesprek wilde met Wouter en Michiel over zijn toekomst in `de partij', herinnerde ik me opeens dat ik de juf afgelopen zaterdag op een plein in Rotterdam opgewekt had horen zeggen dat de PvdA ,,zijn lesje had geleerd''. Welk lesje zou de juf bedoeld hebben? Had ze het de kinderen zelf geleerd en was er daarom zo weinig van blijven hangen? Want we zagen alleen maar PvdA-kindertjes die met zichzelf of met elkaar overhoop lagen.

Daar had je Peter, die zó graag in Rotterdam de baas was dat hij zelfs vriendjes wilde worden met Marco, dat enge jongetje met die temerige stem dat altijd stenen gooide naar de schuwe eendjes in de vijver. Had de juf wel eens gezegd: ,,Peter, blijf bij die jongen uit de buurt''?

Welnee, de juf liet de kindertjes liever betijen. Misschien kwam alles vanzelf wel goed, zoals in een lief kinderboek.