Meeslepende film over islamofobie

De jonge moslima Yasmin stapt met traditionele kledij in haar auto. Eenmaal uit het zicht van haar familie stopt ze de auto langs de kant van de weg. Het hoofddoekje gaat af en ze wringt zich in een strakke spijkerbroek. Dan scheurt ze verder.

Op haar werk blijkt Yasmin `werknemer van de maand' en 's avonds gaat ze met haar collega's naar de pub. Eentje heeft een oogje op haar en zij laat zich de aandacht welgevallen. Op weg naar haar huis in een treurig, grauw Noord-Engels stadje herhaalt het ritueel zich in omgekeerde volgorde. Haar streng gelovige vader wil graag dat ze trouwt met haar neef, zodat hij een verblijfsvergunning krijgt. Haar werkloze broertje rookt liever hasj dan dat-ie naar de moskee gaat.

Het eerste half uur van Yasmin heeft de vertrouwde thematiek die we kennen van Britse films over Pakistanen in Engeland als My Beautiful Laundrette, My Son the Fanatic en East is East: traditionele ouders en verwesterste kinderen en de achteloze discriminatie waar zij mee moeten leren leven.

Dan verhardt het scenario van Simon Beaufoy (die ook The Full Monty schreef). 9/11 maakt meer kapot dan je lief is, merken de islamitische immigranten. In grimmige scènes valt de politie zomaar hun huizen binnen, mitrailleurs in de aanslag.

Regisseur Kenneth Glenaan en Beaufoy baseerden hun script over toenemende islamofobie op een jaar lang research onder moslims in achterstandswijken. Ze hebben het overtuigend – wellicht wat al te didactisch – vertaald naar een meeslepende film, die iets te veel wegheeft van televisiedrama. Hij kreeg juist deze week de publieksprijs op het Noordelijk Filmfestival.

Yasmin. Regie: Kenneth Glenaan. Met: Archie Panjabi, Shahid Ahmed, Steve Jackson. In: 4 bioscopen.