Het beeld

Welke fan slaapt er vanavond bij Frans Bauer? Wordt de volkszanger ondanks zijn uitstapje naar Talpa weer door de TROS in genade aangenomen? Een affiche dat minister Verdonk van adequate crematie beschuldigt, kán dat, in het kader van de vrijheid van meningsuiting? Heeft oud-wethouder Oudkerk nu wel of niet afstand genomen van de tippelzone aan de Theemsweg? En, bovenal: met welk recht werd de mus in de Domino-hal van Leeuwarden, die 23.000 stenen omver had gefladderd, met een windbuks doodgeschoten – volgens sommige commentatoren: ,,geëxecuteerd''?

Als vrijplaats van de mussenliquidaties waar de Nederlandse televisie ons mee lastigvalt, werkt een uurtje BBC per dag zeer heilzaam. Maandag genoot ik er op primetime van het derde en laatste deel van A Rough History of Disbelief, een historische wandeling door Padua, Cambridge en Parijs, langs sceptici, deïsten en atheïsten, met als briljante gids arts en operaregisseur Jonathan Miller. Gisteren nam ik stiekem twee uur vrijaf van de Hollandse futiliteiten. Ik kon me niet losmaken van het eerste deel van het documentaire verslag van een krankzinnig experiment, Making Slough Happy. Vijftig inwoners van Slough, de onbeholpenste en saaiste stad van Engeland, waar ook The Office uit de gelijknamige comedyserie was gevestigd, kregen van psychologen en andere deskundigen systematisch les in geluk: ze moesten onder meer planten verzorgen, zingen, huppelen en beter ademhalen. ,,Met welk recht?'' zou een eigentijdse Nederlander zich afvragen.

Nog meer plezier bood het eerste deel uit het tweede seizoen van Dragons' Den, de speelse lessen in ondernemerschap, waar ik in januari ook al enthousiast over schreef. Het oorspronkelijk Japanse format laat een jonge entrepreneur in een oude fabriekshal verschijnen voor vijf `draken': uiterst kritische potentiële investeerders, die kunnen worden overgehaald om echt eigen geld te investeren in de onderneming. Alles hangt af van de pitch. Meer nog dan zijn product verkoopt de ondernemer zichzelf. Is hij stressbestendig, wat deed hij hiervoor, waarom mislukte dat en wat voor plan heeft hij nu?

Sommige kandidaten herinneren aan De duif is dood!, de sketch van Toon Hermans als oude goochelaar die auditie moet doen voor een strenge, onzichtbare stem. Krullenbol Claire lijkt op Shirley Valentine en kan het schudden als ze blijkt al 180.000 bedrukte kinderslips in India te hebben besteld, zonder financiële dekking, en barst dan in tranen uit. Een andere vrouw geeft de Spaanse leverancier de schuld van het feit dat ze te weinig omzet heeft gemaakt met haar party-olijven. Maar een hardgekookte internetondernemer die draadloze aansluitingen in alle Britse jachthavens belooft, ziet ineens vier van de vijf draken concurrerende biedingen doen op een percentage van zijn aandelen.

Dragons' Den, een soort van Idols in krijtstreep en mantelpak, is televisie uit de eredivisie, door de voorbeeldige cameravoering, regie en montage, die elke wending in het gesprek precies weet vast te leggen in een opgetrokken wenkbrauw of een vernietigende blik. In de zakenwereld draait ook al alles om mensen en hun eigenaardigheden, ik had het kunnen weten. Liever een gefileerde duif dan een dooie mus.