Veiligheid boven alles

De beveiligingsbranche toonde vorige week haar waren op de beurs Integrale Veiligheid 2005. Een persoonlijk verslag van schrijver Atte Jongstra over de producten die hem zouden kunnen beschermen.

Onmiddellijk na de meest recente liquidatie bij ons om de hoek in Amsterdam-Zuid buurtberaad gehouden. Algemene teneur van de bijeenkomst: we voelen ons onveilig. Ook inbraak komt veel voor. Besloten werd een driekoppige delegatie af te vaardigen naar de beurs Integrale Veiligheid 2005: een rechter, een psychiater en ondergetekende voor de verslaglegging. We reisden af naar de Utrechtse Jaarbeurs. Nog voor het beursgebouw te hebben betreden zagen we de hondenbrigade van een bewakingsdienst in training.

,,Alvast een ideetje voor ons, heren?''

De heren schudden het hoofd. Er waren vast andere oplossingen. Geen honden. Eenmaal op de beursvloer stuitten wij op Urban Solutions van de firma Dijkstra, die in samenwerking met TNO Defensie en Veiligheid een explosiebestendige straatprullenbak ontwikkelde. Ontploffende straatvoorzieningen: daar hadden wij nog nooit bij stilgestaan. ,,De afgelopen maanden zijn weer op diverse plaatsen in Europa bommen tot ontploffing gekomen in straatprullenbakken'', zei een woordvoerder. We werden hier niet rustiger van, en besloten meteen de gemeente over deze kwestie aan te schrijven. De volgende stand van een onderneming die New Bridges heet, bood echter één troost: zelfs calamiteiten blijken zich te laten managen. ,,We bieden een complete oplossing voor ramp- en incidentbeheersing'', zei commercieel directeur John Duurkoop. ,,Door middel van multi-paging roepen we gelijktijdig meerdere mensen over meerdere communicatieplatformen op. Nerve Centre: onthoudt u de naam van ons product.''

Voorkomen leek ons beter dan genezen: hoe behoedt men zich voor calamiteiten en incidenten?

,,Misschien moeten we overgaan tot cameratoezicht in de buurt'', zei ik.

,,Mag dat?'' vroeg onze rechter.

,,Voelt dat wel goed?'' zei de psycholoog.

Mogelijk is het hoe dan ook. ADT bleek mee te lopen in de opmars van digitale netwerkcamera's, waarop de computers van alle buren kunnen worden aangesloten. ,,Onraad dat wordt gevolgd met duizend ogen is al gauw geen onraad meer'', zei de ADT-standhouder. ,,Ja toch?''

We kregen van hem Detector mee, het bedrijfsmagazine waarin een interview met Pierre Kartner, bij wie nog nooit is ingebroken, misschien wel dankzij de alarminstallatie die waakt over zijn eigenhandige schilderkunst, en de vulpennen waarmee hij Het kleine café aan de haven schreef.

Aan de bescherming van individuele bezittingen waren we echter nog niet toe. Eerst was er het idee van Amsterdam-Zuid als compound, met schilbeveiliging en een beperkt aantal toegangen – liefst één, met de meldkamer ernaast. In plaats van een meldkamer was de biometrische, gemotoriseerde toegangsdraaideur van Imtech Toegangstechniek ook een optie, maar daar kunnen de auto's van de buurtgenoten niet door. Iedereen heeft immers liefst de auto voor de eigen deur, zodat je hem kunt bewaken – we zagen de reclameslogan `Altijd een vaste parkeerplaats met de op afstand bediende PrivaPark parkeerbeugel'. Verder. Met vragen (`Mag dat?' `Voelt het wel goed?') bezichtigden we de stand van Bartels Hekwerken, gespecialiseerd in omheiningen, toegangs- en controlebeheersing, daarnaast importeur van het beveiligingshekwerk Ultra Fence. Een product dat er zeer vertrouwenwekkend uitzag en een grote schoonheid uitstraalde. Fraai geverfde flexibele punten, waarboven glimmende bedrading die door geisoleerde houders liep.

,,Hoeveel volt jaagt u daar doorheen?'' vroeg ik aan een Bartels-man.

Dit bleek 10.000 te bedragen, wat met een laag ampère-getal bij aanraking slechts een lamme arm opleverde. ,,Het is een product uit Zuid-Afrika, maar daar zijn ze een stuk minder zuinig met de ampères. Dan kan contact met zo'n hek soms einde oefening betekenen.''

Dit ging de Amsterdam Zuid-delegatie een stap te ver. Besloten werd voorlopig het beveiligingsniveau van Pierre Kartner na te streven. Op dat level bleken vele firma's op Integrale Veiligheid 2005 vertegenwoordigd. Bijvoorbeeld Rolluiken.Nu van Jansen Bouwkundige Beveiligingen, gevestigd te Den Bosch (Zevende Donk 21). Barrières voor de inbreker, uitgevoerd in Sendzimir verzinkt staal, model buis, staf, of geëxtrudeerd aluminium.

,,Als u liever geen rolluiken wilt'', zei een standmevrouw, ,,dan kunt u natuurlijk opteren voor een schaarhek, want die hebben we ook. En wat dacht u van antiramkraakpalen voor de gevel van uw huis?''

Het psychiater-lid van onze delegatie had bij het laatste duidelijk een goed gevoel: ,,Doet u me daar maar twee van.''

De rechter en ik aarzelden bij rolluiken. Ze maken de buurt 's avonds of in de vakantie zo ongezellig.

,,Dat kan zijn'', zei de Rolluiken.Nu-mevrouw. ,,Maar neemt u van mij aan dat uw onbeschermde ramen geen enkele hinderpaal vormen voor de inbreker van vandaag de dag.''

Raambescherming was een punt dat geenszins over het hoofd was gezien op Integrale Veiligheid 2005. We vonden de glasbeveiliger Window Gard (systeem A: Inbraakvertraging).

`Tijd is veiligheid'', knikte ons juridisch delegatielid. ,,Mooi. Zo heb ik het nooit gezien.''

,,We plakken een helder polyesterlaminaat op uw ruiten'', zei een aanwezige glasbeveiliger. ,,SA-PS-12MIL-TSR, als u dat wat zegt.''

Nu knikten we alle drie. Elders op de beursvloer meer glasbeveiliging. We werden allervriendelijkst te woord gestaan door de bekende firma 3M, die een soortgelijk ruitbeschermingsfolie demonstreerde door op een ruit te slaan met een moker, die de psychiater hierop in handen kreeg gedrukt.

,,Ik lijk Jan Wolkers wel'', zei ons delegatielid opgetogen, toen hij met één klap een schitterend patroon in fragmentatieglas teweeg had gebracht. ,,Heerlijk gevoel!'' De scherfjes bleven aan het folie plakken, er was geen gat om door te kruipen, inbraakvertraging inderdaad. Mooi.

Op naar het hang-en-sluitwerk. Van de firma Nemef (`als veiligheid telt') kregen we een catalogus mee, waaruit ik op de koffiecompound midden op de beursvloer voorlas:

,,Er is krukbediende Excellence Line, je hebt haakschootsloten, we kunnen een anti-paniekslot nemen met gedeelde tuimelaar, de veiligheidssluitkom.''

Na de koffie de slotenmakersfirma AXA bezocht, waar we de 3.012 buitendraaiende en de 3.015 binnendraaiende oplegsloten bewonderden, we zagen de elektromechanische sloten van ASSA, de Genius meerpuntssluitingen van KFV, vonden vergelijkbare kwaliteit bij Mul-T-Lock.

,,Ik zit ineens te denken'', zei de psychiater. ,,Stel je zit binnen. Alles op slot, rolluiken dicht, SA-PS-12MIL-TSR of 3M-folie op de ruiten. En dan krijg je brand. Is anti-inbraak eigenlijk niet hetzelfde als anti-uitbraak?'' Natuurlijk was daarin voorzien op Integrale Veiligheid 2005. G+M audio-technologie bood ontruimingsalarmsystemen aan, en garandeerde het uitblijven van paniek. Maar ook voor beginnende brandjes waren producten voorhanden. De Garvan Profi-line optische rookmelders bijvoorbeeld, of als de kachel gevaarlijk werd de koolmonoxidemelder CO-338. Verder bood hetzelfde bedrijf FITO de Topspec Branddeken aan, naast schuimblussers als de GPB2 en de zes liter bevattende GPB6. Tenslotte vonden we de evolutiestappen van de lichtbrontechnologie voor rookdetectie, gezet door Wagners Titanus-familie.

`Ik word een beetje duizelig van al die merknamen'', zei de psychiater. Het was me zelf al eerder begonnen te schemeren:

,,Hebben we het eigenlijk niet zo'n beetje gezien?''

Ons derde delegatielid meende dat we inderdaad voldoende informatie hadden om het thuisfront voor te kunnen lichten. Toch hadden we nog een veiligheidsaspect over het hoofd gezien, dat van onze pc.

,,Virussen zijn als koolmonoxide'', zei een vertegenwoordiger van Symantec. ,,Je merkt ze pas als het te laat is. Daarom hebben wij het Internet Security Threat Report ontwikkeld. Ook leg ik u graag uit hoe onze nieuwe lijn multi-gigabit geïntegreerde beveiligingsapparatuur werkt.''

We bedankten vriendelijk. De folders zouden we thuis wel bestuderen, naast de productportefeuilles van McAfee Foundstone en Crypsys Data Security.

Buiten de beurshal was de hondenbrigade nog steeds in training. Mijn mededelegatieleden bleken na alle beursinfo met andere ogen te kijken hoe een in beschermingspak gehuld, crimineel type werd besprongen door een opgefokte Duitse herder.

,,Misschien is een hond toch eenvoudiger'', zei de rechter. De psychiater knikte. Ik opperde dat een hond moet eten, en wees op de afvalproducten van het dier. Er is in onze buurt veel overlast van hondenpoep. Tja. Dit was de conclusie van ons bezoek aan Integrale Veiligheid 2005: waar beginnen we met de aankoop van onze veiligheid, en waar houdt het op? We zijn er nog niet uit.