Zenuwzweet

Ik zag jeugdpuistjes bij Ron Vlaar. Was even vergeten nog met een jonge jongen van doen te hebben. Hij mag uit de kluiten gewassen zijn, tegenover spits Toni van het Italiaanse elftal werd hij een bleue knaap uit Holland. Ik denk dat Vlaar `u' zegt als hij een drogistmeisje om lotion vraagt.

Vlaar ging in de fout en hij wist het. Vlak voor Ooijer hem na een uur voetballen verving, speelde hij een onvervalste ziekenhuisbal die benadrukte dat hij van het veld moest. Aan het einde van de wedstrijd bespiedde een camera de uitgevallen verdediger. Hij zat op de bank en keek stuurs voor zich uit. Hij had meer dan een halfuur kunnen uitblazen maar ik zag dat hij met zijn hand nog zweet van zijn voorhoofd wiste.

Zenuwzweet.

Gelukkig, er stonden twee vaders voor Vlaar klaar om hem op te vangen: Van Gaal en Van Basten.

Louis van Gaal zat als studiogast naar de herhalingen van de fouten van Vlaar te kijken. Hij kent Vlaar van AZ. In Alkmaar zag Van Gaal zijn speler al worstelen met de druk om een talent te zijn. Ajax en andere clubs lonken naar de diensten van Vlaar. Van Gaal: ,,Hij kan het niet managen.''

Het gezicht van Vlaars coach toonde hardheid. En toch meende ik, verscholen achter de bravoure, te zien dat Van Gaal vandaag even zal vaderen met de gevallen zoon.

Vader Marco van Basten liet doorschemeren veel opgestoken te hebben van Vlaar. Hij zei het niet met zoveel woorden maar de bondscoach vindt Vlaar op dit moment even een maatje te klein voor Oranje. De oogopslag was zakelijk bij de mededeling, zoals van een dierenarts die een cavia een spuitje moet geven.

Van Basten hanteert de wetten van het topvoetbal. Het is lopen op een koord. Aan de overkant ligt alle aandacht, stapels geld. Stap je er een keer naast, lig je beneden, kun je opnieuw beginnen. Of in het ergste geval nooit meer spelen, zoals Van Basten door blessureleed overkwam. Daar hoor je hem nooit weemoedig over piepen. Hij heeft zichzelf gehard en eist dat nu ook van zijn spelers. Hij was vroegoud.

Vlaar af, Toni op.

Toni voelt zich geweldig. Nog niet zo lang geleden was ik in Florence. Toni kan daar niet over straat. Hij is spits voor het plaatselijke Fiorentina en topscorer in de Serie A. In het weekend dat ik er was, scoorde hij in een thuiswedstrijd drie keer. Hij moet met zonnebril op handtekeningjagers ontwijken op het hoofdplein. Vlaar kan voorlopig weer met de Big Brown Bag over straat, áls hij al naar buiten durft voor een boodschap.

Uiterlijk waren de verschillen tussen de man Toni (28) en de jongen Vlaar (20) groot. Toni droeg trots het nieuwe shirt van Italië. Het komende WK speelt Italië in een hip poloshirt met korte mouwen. Toni loopt er zo de disco mee in.

Vlaar droeg een oranje broek met oranje shirt. Zonder zwarte broek is oranje geen kleur waar je voor terugdeinst. Het is te kinderachtig; clowns, uitverkoop, de ballenbak, daar moest ik aan denken. Moet de KNVB nog maar even een mode-ontwerper op gaan zetten. Het shirt fladdert. Te veel stof gebruikt.

Vlaar had een mooie uitspraak na zijn optreden vol fouten. ,,Ik doe het niet expres.'' Dat hoor je nooit. Zo ver boog een Oranjespeler zelden. Hij deed het niet expres. Alleen de gedachte al. Lief. Poeslief nog, die Vlaar.

Kleine jongens worden oud. Natuurlijk kan Vlaar voetballen. Hij verloor slechts zijn onschuld, hij kreeg als voetballer de baard in de keel. En Van Basten blijkt niet onoverwinnelijk. De coach en de verdediger hebben nog maanden de tijd om zich te bewijzen.