Verlies voor Hiddinks `kangoeroes'

Uruguay versloeg het Australische voetbalelftal van Guus Hiddink zaterdag in een kolkend stadion.

Dat ook maar iets in staat zou zijn het dagelijkse slome gangetje in Montevideo te verstoren, lijkt op de warme lange dag voor de voetbalinterland geheel ondenkbaar. In de hoofdstad van Uruguay, het vaal versleten kleine broertje van Buenos Aires, lezen bewoners op een bank hun krantje of werpen een hengel in de Rio de la Plata. En steeds weer zie je mensen lopen met hun onafscheidelijke thermosfles met warm water en een beker met groene kruiden om op elk moment hun drankje maté te kunnen maken. Het leven sloft voort.

Tot tien voor zes zaterdagmiddag. Dan opent zich langs het veld van het voetbalstadion Centenario een luik waaruit een twintigtal Australische voetballers en hun Nederlandse trainer Guus Hiddink kruipen. De meute in de arena begint angstaanjagend hard te joelen en te fluiten. `Vuile kangoeroes' en `hoerenzonen' zijn nog de meest onschuldige verwensingen van de 65.000 toeschouwers in de arena. De avond ervoor was er op de radio nog over gedebatteerd. Wat zou men in Australië voor beeld hebben van Uruguay, wilde de presentator weten. Geen enkel, was het algemene idee. Maar Uruguay heeft sinds vier jaar wel degelijk een reputatie in Australië. In 2001 moesten beide landen ook al uitmaken wie naar het WK mocht. En nadat Australië in eigen huis met 1-0 had gewonnen, werd men in Montevideo met 3-0 weggetikt. Australië was naar eigen zeggen bezweken aan intimidatie. De voetballers waren bespuugd, bedreigd en uit hun slaap gehouden in Uruguay.

Dat zou niet nog een keer gebeuren. Australië huurde de gelouterde PSV-coach Hiddink in die zijn spelers vorige week op veilige afstand bij de club San Lorenzo in Buenos Aires liet trainen. Pas een dag voor de wedstrijd vlogen de Australiërs naar Montevideo. Het elftal werd er bewaakt als kroonjuwelen. Er deden zich geen incidenten voor. Uruguay was de afgelopen dagen woedend op Australië. Door wat ze beschouwden als Australische stemmingmakerij voelde het land zich verplicht niet alleen de sportieve eer maar ook de eigen reputatie te verdedigen. En dat alleen maar omdat de keurige Uruguayaan totaal voetbalmaf is. ,,Voetbal is het enige in dit land dat echte vreugde brengt'', vertelt de 84-jarige Jaime Vilarrubi in het Centenario-stadion waar jongeren en ouderen vreedzaam verzameld zijn. ,,Uruguay heeft twee zaken waar het land trots op is: voetbal en vlees. Vandaar de passie voor dit soort wedstrijden'', legt hij uit.

Vilarrubi was negen jaar oud toen in dit stadion Uruguay de eerste voetbalwereldkampioen werd. Het gastland won in de finale met 4-2 van Argentinië. In 1950 veroverde Uruguay andermaal de wereldtitel door voor een recordaantal toeschouwers van 199.584 in Rio de Janeiro gastland Brazilië te verslaan, met 2-1. En het land behaalde ook nog twee olympische titels, in 1924 in Parijs en in 1928 in Amsterdam.

Geen ander land is relatief zo succesvol in het voetbalspel. Uruguay is vijf keer zo groot als Nederland en telt slechts 3,3 miljoen inwoners. ,,Maar alles staat in het teken van voetbal'', legt sportjournalist Fabián Villella uit. ,,Onze clubs zijn vaak meer dan honderd jaar oud. Als onze superklassieker tussen Nacional (1899) en Peñarol (1891) wordt gespeeld in Montevideo, gaat een week ervoor en erna alles over die wedstrijd.'' En het is die totale overgave aan het voetbal die resultaten brengt.

Toch liggen de grote successen van Uruguay al weer ver in het verleden. Volgens de voorzitter van de voetbalbond, Eugenio Figueredo, wordt dat voor een deel veroorzaakt door de beroerde financieel economische situatie in zijn land. Het ontbreekt er aan geld om in de sport te investeren. Dat is onder meer te zien in het Centenario-stadion. Sinds de oplevering in 1930 is er weinig aan vertimmerd. De zetels zijn van gewapend beton.

,,We zijn een heel klein land'', zei Figueredo gisteren in een interview met de Uruguayaanse krant El País. ,,Een land dat worstelt met economische grootmachten. Voor ons is voetbal een tragedie, voor anderen een sport.'' Inzet kan op het veld volgens hem veel compenseren, maar niet altijd voldoende. ,,In Australië worden kaartjes voor de wedstrijd tegen ons voor 160 dollar van de hand gedaan. Hier kom je voor drie dollar binnen.''

Het financiële krachtsverschil blijkt ook uit de wijze waarop beide landen afreisden naar Sydney. De Uruguayanen moesten zich naar Chili haasten voor een lijnvlucht naar Australië. De Australiërs hadden een eigen toestel van sponsor Quantas waar masseurs in een speciale behandelruimte hoog in de lucht de spieren van de spelers zouden soepel houden.

De wedstrijd tussen Uruguay en Australië kon zaterdag ondanks alle passie maar matig boeien. Beide teams leken door zenuwen overmand. Uit een vrije trap van Alvaro Recoba wist verdediger Dario Rodriguez in de eerste helft koppend te scoren, vóór de reusachtige Amsterdam Tribune. In de tweede helft was Uruguay een stuk sterker maar verhinderde de Australische keeper Mark Schwarzer dat de Zuid-Amerikanen een nog grotere voorsprong namen. Uruguay werd door de Deense scheidsrechter Claus Bo Larsen ook minstens één penalty onthouden.

Na afloop vertelde Hiddink in het Spaans en in het Engels aan de wedstrijd ,,gemengde gevoelens'' te hebben overgehouden. Beide landen hebben nog een kans om over twee dagen in Sydney de strijd te beslechten. Dan zal ook duidelijk worden of volgend jaar op het WK in Duitsland vier Nederlandse coaches actief zullen zijn: Van Basten (Oranje), Advocaat (Zuid-Korea), Beenhakker (Trinidad en Tobago) en Hiddink.

De trainer van PSV beloofde tijdens de twintig uur lange vlucht naar Sydney te zullen bedenken hoe hij Australië in eigen land twee keer kan laten scoren. En op de vraag die de journalisten op de eerste rij tijdens de persconferentie in Uruguay eigenlijk nog het meeste bezighield, antwoordde hij heel sportief. ,,We zijn in Uruguay bijzonder hartelijk ontvangen.''

ZEGE URUGUAY: pagina 14