Tefsen in slechte smartlap

Een chaise très longue domineert het toneel. Hier hebben een fameuze zangeres en haar dochter uit haar tweede huwelijk een feestelijke oudejaarsavond voorbereid, waar ook de zoon en de dochter uit haar eerste huwelijk te gast zullen zijn – een tweetal dat ze tien jaar lang niet meer hebben gezien. Bij voorbaat schiet de moeder al in de stress. ,,Laten we het gezellig houden!'' roept ze steeds. Maar wij zien de bui al hangen. Dit wordt natuurlijk het avondje van de grote afrekening.

Thomas Verbogt schreef Champagne speciaal voor Carry Tefsen, die sinds gisteravond met het stuk op tournee is. Zij staat voor de taak haar imago als publiekslieveling in te ruilen voor een rol met ijzige allure: een vrouw die zich nooit om haar kinderen heeft bekommerd, omdat ze alleen maar bezig was met haar carrière. Typerend is de onzekere vraag die ze haar jongste dochter stelt voordat die andere twee arriveren: ,,Moet een moeder zoiets weten – of haar kinderen een auto hebben?'' In de eerste helft klinken wel meer van zulke zachtjes schrijnende zinnetjes van Verbogt. Maar de zoon begint ook al zo snel zijn eerste scheldpartij, dat het stuk er niet intrigerender van wordt. De kaarten liggen meteen op tafel.

Hoewel er later nog een onverwachte gast verschijnt die een iets ander licht op de zaak werpt, lukt het Verbogt niet meer om zijn stuk nog nieuwe spanning te geven. Integendeel: hij laat alles twee keer zeggen (of drie keer, door er ook nog een metafoortje aan toe te voegen) en verzandt tenslotte in het larmoyante idioom van een driestuiversromannetje: ,,Ik zit vast, als het ware, in mijn eigen angst.'' Of, als het over de aanstaande afscheidstournee van de zangeres gaat: ,,Ik neem afscheid van mijn publiek, maar ook van mezelf – van de vrouw die ik was.'' Het resultaat is een slechte smartlap.

Carry Tefsen weet zich waarachtig geen raad met die vrouw en moet tot overmaat van ramp ook nog twee nummers uit haar repertoire zingen: een slap nummertje over haar kinderen (,,Mijn kinderen zijn de mooiste die ik ken'') en het al van Sinatra bekende I'm Glad There Is You, dat hier opklinkt in onverstaanbaar brabbel-Engels. Dat dit een zangeres is met de reputatie die Verbogt haar toeschrijft, is ongeloofwaardig.

De tegenspelers van Tefsen – Hans Cornelissen, Metta Gramberg, Peggy-Jane de Schepper en Cees Heyne – delen in de algehele machteloosheid. In de onbestemde regie van Andy Daal geven ze een aftands soort dramatiek ten beste, compleet met druk gebarenspel en veel verongelijkte stembuigingen die alles dubbel benadrukken. Als er tenslotte toch nog een grote verzoening uit de lucht valt, komt dat even onverwacht als de neerdwarrelende nieuwjaarskaartensneeuw.

Voorstelling: Champagne, van Thomas Verbogt, door Ruud de Graaf Theaterproducties. Regie: Andy Daal. Gezien: 13/11 in Zaantheater, Zaandam. Tournee t/m 12/4. Inl. 030-2673762, www.ruuddegraaf.nl