Slaapkamer-intimiteit bij luitspeler Maloumi

Fluisterzacht spelen. Veel musici kunnen het niet, omdat ze door hun eigen decibellen al doof zijn gebeukt. En weer andere muzikanten durven het gewoon niet aan; bang dat de boodschap zo zachtjes gespeeld niet overkomt.

De Marokkaanse luitspeler Driss el Maloumi (1970) daarentegen speelde zaterdag zo fluisterzacht dat de Kleine Zaal van het Tropentheater soms te groot voor hem was. Dit ging verder dan kamermuziek, dit was muziek voor op de rand van het het bed. En die sfeer paste ook prima bij titels als Calme en Enfance (kindertijd). In La Lune, handelend over iemand die de maan op zijn rug torst, zong El Maloumi erbij, in perfect unisono met percussionist Lahoucine Baqir.

Hoewel de melodie van dit liedje eerder Chinees dan Arabisch aandoet, is de spelpraktijk conform die in het Midden-Oosten; een begeleider probeert tot in de kleinste details hetzelfde te doen als de solist.

Omdat de twee musici allebei virtuozen zijn, resulteerde deze aanpak tot muziek die soms te perfect was voor een live-concert. Dat bleek des te meer doordat het reperoire identiek was aan dat van een optreden in Agadir twee jaar geleden, recentelijk heruitgebracht op de Buda-cd Morocco: The Dancing Soul.

Pas na deze bevestiging van hun goede naam leken de musici zich vrij te voelen voor een andere vorm van `spelen'. Zo beroerde Maloumi in één stuk de snaren alleen met zijn linkerhand, terwijl hij met de vingers van zijn rechter op de klankkast trommelde.

Het leek een gebaar in de richting van Baqir dat hij hem eigenlijk niet nodig had, maar zo was het niet bedoeld. Dat bleek in Naqarate, waarvoor El Maloumi zijn luit terzijde legde om zich samen met Baqir over te geven aan de kick van het trommelen. En nu speelden ze eens niet beiden met exact dezelfde accenten, maar op een meer Afrikaanse, polyritmische manier.

Driss el Maloumi is een briljante bespeler van de oed, de Arabische luit, maar juist daarom zou hij het eens moeten proberen in een minder beschermd milieu. Men denke aan de Tunesiër Anouar Brahem, die al jaren bewijst dat dit instrument ook kan gedijen in de jazz- en fusion-muziek.

Daar zou voor de Marokkaan El Maloumi dan wel een `maar' aan vastzitten: dat hij zijn luit dan soms echt iets luider zal moeten laten klinken.

Concert: Driss el Maloumi (luit). Gehoord: 12/11 in het KIT Tropentheater, Amsterdam. Verder nog: 17/11 Beursschouwburg, Brussel en 18/11 De Centrale, Gent.