Pianist Mehldau uiterst verfijnd

Het panoramische uitzicht van het BIMhuis door de bijzondere raampartij van het jazzpodium, werd zaterdagavond bewust buitengesloten door zware gordijnen. Op advies van zijn geluidsman liet pianist Brad Mehldau niets aan het toeval over. Geen zorgen over hinderlijke reflecties of diffuus geluid door het glas.

Het Brad Mehldau Trio was dit weekeinde in het land voor concerten in Rotterdam, Amsterdam en Groningen. Dat deze al weken van tevoren uitverkocht waren, zegt genoeg over de status van de Amerikaanse musicus.

Brad Mehldau (Jacksonville, Florida 1970) behoort inmiddels tot de eredivisie der modern creatieve pianisten, met albums die al menig criticus in extase brachten. Als sideman begeleidde Mehldau eerst onder anderen Jimmy Cobb, Cecil Payne en Joshua Redman. Daarna maakte hij in tien jaar een serie trioplaten met bassist Larry Grenadier en drummer Jorge Rossy, die afgelopen voorjaar zijn loopbaan voortzette als pianist. In Jeff Ballard vond Mehldau een nieuwe slagwerker.

Wanneer Mehldau bekend jazz- of popmateriaal onder handen neemt, transformeren de nummers niet alleen tot nieuwe composities, maar worden ze niet zelden ook nog een stuk interessanter. Ook Mehldau's klassieke roots zijn goed terug te horen in zijn uiterst verfijnde pianospel. Zaterdag speelde hij vooral stukken van zijn jongste cd Day is Done, vernoemd naar een nummer van Nick Drake. Hij nam ruim de tijd voor de verzameling van popcovers, jazzstandards en eigen werk.

Alles wat de jazzpianist in de loop der jaren aan muzikale informatie heeft verzameld, probeerde hij – gedoseerd en passend – kwijt te raken in zijn improvisaties. Dat gebeurde op diverse niveaus. Het konden technische bespiegelingen zijn, waarin Mehldau zijn vakmanschap toonde. Knap hoe hij de rollen van de linker en rechterhand – nu eens begeleidend, dan melodisch – wist om te draaien.

Maar ook zijn verfijnde zoektocht naar perfectie over de hele breedte van het klavier boeiden. Van romantisch werd het eigenzinnig, van strak weerbarstig. De typisch gepijnigde blik en de gekromde rug gaven aan dat Mehldaus scheppingsproces een uiterst serieuze zaak was.

Drummer Ballard begreep dat, en bood met zijn harde, creatieve roffels houvast op punten waar verkenningen al te wijdlopig dreigden te worden.

Concert: Brad Mehldau Trio. Gehoord: 12/11, BIMhuis, Amsterdam. Vervolg: 14/11, BIMhuis (uitverkocht).