The Posies lopen prettig uit de hand

Met de overrompelende openingszet Dream All Day winden The Posies er geen doekjes om. Dat is het prijsnummer van hun onbetwist beste album Frosting On The Beater, van twaalf jaar geleden alweer. Sindsdien slingert de carrière van deze Amerikaanse gitaargroep van opsplitsing naar halfslachtige reünie-poging.

De via vluchtige improvisaties tot stand gekomen laatste cd Every Kind Of Light bracht weinig handen op elkaar. Toch blijft het een interessante band, al was het maar wegens de bijbaantjes van de kernleden. Jon Auer en Ken Stringfellow zitten ook in het herboren, legendarische Big Star van het grillige genie Alex Chilton, terwijl Stringfellow bovendien in deeltijdverband toetsen speelt bij R.E.M.

Die antecendenten geven al aan waar het bij The Posies om draait: melodieuze `powerpop' die dankzij de voluit staande gitaren aardig hard kan overkomen. Stringfellow en Auer ontzagen hun instrumenten gisteravond niet: de laatste verspeelde minstens een snaar per nummer, en Stringfellow dook regelmatig van de zangmicrofoon naar zijn versterker, om zo heftige `feedback'-geluiden aan zijn gitaar te ontlokken.

De zang, beurtelings of meerstemmig en doorgaans gegoten in mooie, stemmige melodieën, vormt een belangrijk deel van de aantrekkingskracht. Die wordt bijna teniet gedaan door het chaotische verloop van het concert, wegens instrumentwisselingen, rondzingende microfoons, omvallende standaards en meer van die toestanden.

Het is dezelfde soort chaos die de carrière van The Posies tergt. Maar in 'Burn & Shine' verzoenen chaos en harmonie zich: een ijle, bijna a capella afgewikkelde zangpartij wordt gevolgd door lange instrumentale passages die op hoogst psychedelische wijze prettig uit de hand lopen.

Concert: The Posies. Gehoord: 11/11, Vera Groningen. Herhaling vanavond, The Music In My Head, Den Haag.