The Band: A Musical History ****-

Er was al een The Band-box uit 1994, maar die deugde niet. Vindt Robbie Robertson en gelijk heeft hij. De muziek van een van de belangrijkste rockgroepen van het Noord-Amerikaanse continent laat zich niet zomaar samenvatten op een drietal flodderig gedocumenteerde Best Of-cd's, maar vraagt om een degelijke historische aanpak. De archieven van gitarist en voornaamste songschrijver Robertson, bandarchivaris Garth Hudson en Bob Dylan's Columbiamateriaal werden omgekeerd voor de vijf cd's en een dvd die samen met een biografisch boekwerk A Musical History vormen, een handzaam eerbetoon aan de opkomst en ondergang (1964-1978) van de enige band die zich The Band mocht noemen.

,,Een pan soep waarin we door de jaren onze favoriete smaken verzamelden'', omschrijft Robbie Robertson de mix van blues, rock, soul, gospel, country, cajun en folk die The Band zijn unieke geluid gaf. Debuutalbum Music From Big Pink sloeg in 1968 een diepe krater in het rocklandschap, juist om de eenvoud en de liefde voor het Amerikaanse muziekverleden die deze voor viervijfde uit Canadezen bestaande herenclub onderscheidde van de psychedelische freakmuziek die toen gangbaar was. Al vóór Big Pink hadden de bandleden een verleden als begeleidingsgroep van rockabillyzanger Ronnie Hawkins, spectaculair teruggehaald op een eerste cd die de ruige begindagen naadloos laat aansluiten bij de samenwerking met Bob Dylan en de ontwikkeling van een eigen stijl, met vier uitmuntende vocalisten en onbeperkte instrumentale mogelijkheden dankzij (onder meer) de muzikale bagage van organist en saxofonist Garth Hudson.

Een schat aan demo's, live-opnamen en nummers die de oorspronkelijke elpees niet haalden geven een nieuw perspectief op het bekendere materiaal, dat in 2000 al eens werd heruitgegeven en dat hier in iets te ruime mate opnieuw van stal wordt gehaald. Een imaginair vijfsterrenalbum kan worden samengesteld uit niet eerder gehoorde outtakes als de samenwerking met Van Morrison in `4% Pantomime' en Rick Danko's `Move me', dat overigens terecht niet op een regulier The Band-album verscheen omdat het als twee druppels water lijkt op King Floyd's een jaar oudere `Groove me'.

Daarin school de kracht van The Band: briljant jatwerk dat niet meer als zodanig valt te herkennen omdat het een onvervangbare plaats veroverde in de Amerikaanse pophistorie.

(Capitol/EMI)