Samen naar school

Afgelopen zaterdag berichtte W&O over de problemen rondom het speciaal (basis)onderwijs (`De last van samen naar school', 5 nov). Terecht werd aangehaald dat medewerking van de ouders noodzakelijk is om een kind dat met leerproblemen kampt op het speciaal basisonderwijs te kunnen plaatsen. Ook werd geconstateerd dat ouders niet altijd bereid zijn mee te werken. Het is jammer dat het artikel niet uitgebreider inging op deze problematiek. Door tegenwerking van ouders belanden per jaar naar schatting enkele honderden kinderen tussen wal en schip.

Wat is het probleem? Leerlingen met een leerstoornis, die eigenlijk extra zorg nodig hebben maar op het reguliere basisonderwijs worden gehouden, eisen zoveel aandacht op dat hun klasgenoten eronder lijden. Vaak is er ook nog sprake van een gedragsstoornis, waardoor onhandelbare situaties in de klas ontstaan. Scholen zien zich dan te vaak genoodzaakt om de leerling te schorsen. Zonder instemming van de ouders is het nu immers niet mogelijk een kind op een school te plaatsen met extra zorg en intensiever onderwijs.

Daarachter zit de terechte veronderstelling dat ouders de eerst verantwoordelijke zijn voor de opvoeding en ontwikkeling van hun kinderen. Maar als ouders hun verantwoordelijkheid niet nemen bijvoorbeeld omdat zij niet kunnen accepteren dat hun kind niet `normaal' is moet de samenleving instaan voor de ontwikkeling van kinderen. We kunnen niet toestaan dat kinderen, in plaats van extra onderwijs, helemaal geen onderwijs krijgen, alleen vanwege een rigide toepassing van de vrijheid van ouders.

Daarom moeten ook scholen het initiatief kunnen nemen om een leerling door te verwijzen naar het speciaal basisonderwijs. Uiteindelijk zal het belang van het kind voorop moeten staan.