Rosiri (7): Huisarts

Rosiri zoekt na onveilig vrijen hulp bij een gedreven huisarts. Feuilleton van Iris Koppe over een modern kind van gescheiden ouders

Voor Rosiri was er geen weg terug. Ze was ontmaagd en dat kon niet nog een keer. Op tafel lag een strip met twee pillen erin. Tegenover haar zat een gedreven huisarts die met een bezorgde blik vertelde dat onveilig vrijen in deze tijd echt niet meer kon. Had ze geen voorlichting op school gehad? Wist ze eigenlijk wel van de gevaren die er bij zoiets kwamen kijken? Rosiri knikte langzaam. Ze had haar gedreven dokter vaker zo zien kijken. Het was een sociaal bewogen man die vaak in haar omgeving opdook. Was het niet op de buis of om de deurpost van de wachtkamer, dan leidde hij wel ergens een debat of sprak jongeren toe om ze bewust te maken van de situatie in de stad. Met luide stem verkondigde hij zijn visie en nu had hij zelfs zijn ideeën over zichzelf en het leven in het algemeen gebundeld. ,,Een weg terug,'' las Rosiri hardop terwijl ze naar de kaft van het boek op het bureau keek. Op hetzelfde moment voelde ze iets vochtigs langs de binnenkant van haar been glijden. Bijna was ze vergeten hoe ze met Ton achter één van de bomen aan de Josef Israëlskade op een kartonnen doos de liefde had bedreven. Ze had hem op zich gevoeld als een warme deken, maar naast het kijken naar de voorbijkomende roeiers had ze aan de daad zelf niet veel plezier beleefd. Het enige spannende was de politiewagen die langskwam nadat Ton zijn broek had open geritst. Waarschijnlijk waren de agenten op zoek geweest naar spandoeken met daarop `Elf verbrand, Rita bedankt.' Rosiri had ze op verschillende plekken in de stad zien hangen. Om die te verwijderen waren er de afgelopen week verschillende ME busjes uitgerukt. Want ja, Nederland was weliswaar een vrij land, aanstootgevende spandoeken gingen net iets te ver. Met zoeklichten had het busje over het gras naar het water geschenen. Een vloekende Ton en een Rosiri met de slappe lach hadden zich plat tegen de grond gedrukt om niet gezien te worden. Uiteindelijk was het busje afgedropen. Opgelucht had Rosiri adem gehaald. Want dit zou nog veel aanstootgevender zijn dan duizend spandoeken aan Rita bij elkaar! Ton haalde helemaal niet zo opgelucht adem, want voor hem was zo'n wip niet meer zo gemakkelijk als tien jaar geleden. Hij was veertig en als hij eenmaal afgeleid was dan ging het niet meer zo stel op sprong.

De assistente van de gedreven huisarts kwam binnen en zei dat één van zijn patiënten in de buurt van Westpoort een hartaanval had gehad. Hij lag nu in kritieke toestand bij de Theemsweg. Rosiri wist uit de krant dat de tippelzone dicht was, maar dat de complete inventaris een jaar blijft staan voor het geval het mis gaat met overlast van prostituees. ,,Als de nood aan de man komt, mag de zone open'', antwoordde de gedreven huisarts, ,,Dus we gaan er snel heen.'' Voor hij de deur uit glipte trok Rosiri hem aan zijn jasje. ,,Wil jij je niet zo inlikken bij de jeugd? Wil jij met je vuile handen van de politieke besluitvorming afblijven? Nu blijkt dat er veel mensen op je zouden gaan stemmen wordt het tijd dat jij zelf zegt dat je een ongeloofwaardige vogel bent. Er waren geen excuses voor je gedrag, en dat rechtzetten met een boek lukt al helemaal niet. Je kunt niet eens schrijven.'' Met een arrogante lach zwaaide de gedreven huisarts zijn jas aan. ,,Neem jij nou eerst maar je morning-afterpil.''

(Wordt vervolgd)