Oprecht bezorgd

DE RECTOR van een gymnasium maakte mij onlangs het verwijt dat behoudende leraren die altijd dwarsliggen zich vaak op mijn columns beroepen. Ik vroeg hem een voorbeeld te geven. Nou, nee, was zijn reactie, het was ook eigenlijk niet zo zeer door wat ik schreef, het was meer zo dat ze daarin lazen wat ze wilden lezen.

Nu maak ik inderdaad wel eens mee dat iemand me laat weten het helemaal met me eens te zijn, want, en dan volgt een verhaal dat ik bepaald niet herken. Dit soort misverstaan komt dus inderdaad wel eens voor, maar toch geloof ik die rector niet. Ik hoor de laatste tijd te vaak dat de leiding van een school mijn columns uit de docentenkamer laat verwijderen, of de leraren die zoiets subversiefs ophangen ertoe verplicht om hun naam erbij te vermelden. Ook is er altijd weer het verwijt dat die protesterende leraren, die dwarsliggers dus, zich alleen maar bekommeren om hun eigen positie en het eigenbelang laten prevaleren boven het belang van de school en van de leerlingen.

Wat die schoolleiders blijkbaar niet in de gaten hebben of gewoon niet willen zien is dat onder veel leraren sprake is van oprechte bezorgdheid, niet alleen over hun persoonlijke wel en wee, maar ook over dat van het onderwijs. Dat blijkt ook uit de reacties die ik krijg van lezers. Die komen vaak van leraren die met pensioen gaan of het onderwijs teleurgesteld voortijdig hebben verlaten. Zo'n teleurgestelde leraar Frans mailt me dat hij wordt opgevolgd door iemand die nog bezig is met een tweedegraads opleiding en van literatuur geen kaas heeft gegeten. Die opvolgster gaat wel les geven in de bovenbouw havo/vwo.

Ook krijg ik veel klachten over een nieuw systeem van functiewaardering waarbij het niet meer uitmaakt op welk niveau iemand is afgestudeerd. Ze krijgen in alle gevallen hetzelfde tweedegraads salaris. Hiermee worden de academici het onderwijs uitgewerkt. Leraren van het voorbereidend wetenschappelijk onderwijs hebben dus zelf geen wetenschappelijke opleiding. Ook hier weer komen de klachten van eerstegraads leraren die daar zelf geen last van hebben, want hun salaris blijft gehandhaafd. Ook de ouders die me schrijven hebben geen ander belang dan de kwaliteit van het onderwijs, evenals degenen die werken in het tertiair onderwijs.

Al deze mensen maken zich oprecht zorgen over het feit dat vakkennis uit het onderwijs dreigt te verdwijnen. En alsof dit alles nog niet erg genoeg is, wordt er ook nog eens bezuinigd op de lestijd. Het studiehuis, zoveel is inmiddels wel duidelijk, is op veel scholen aangegrepen om op onderwijs te bezuinigen. Steeds meer geld gaat naar coördinatoren, managers, innovatoren en coaches, naar bestuur en beheer. In het onderwijs voltrekt zich wat in iedere bureaucratie gebeurt, namelijk dat zo'n beheerapparaat steeds meer taken naar zich toetrekt. Daarnaast wil zo'n bestuur in de regel ook standaardiseren, alle scholen gelijk schakelen.

De Leeuwarder Courant bericht over de onvrede over deze beide ontwikkelingen van centralisatie en standaardisering bij een Friese club van scholen die opereert onder de naam Piter Jelles: ``Het personeel noemt de afschaffing van het boekenfonds, de invoering van een centraal roosterbureau, nieuw digitaal lesmateriaal en de aanschaf van een slecht werkend cijferprogramma als voorbeelden van achteruitgang.'' Over de door vernieuwingsdrang gedreven directievoorzitter: ``Hy is in absolute hearsker, sa ha wy dat ûnderfûn'', aldus een woordvoerder van de docenten. U ziet, het probleem speelt niet alleen in Nederland.

P.S.: De uitzending van Buitenhof waar ik vorige week over schreef kunt u alsnog bekijken op www.buitenhoftv.nl.

lgm.prick@worldonline.nl