Madonna doet haar jeugd over

Confessions On A Dance Floor begint bepaald sterk. Klokgetik, Madonna die een paar keer ,,Time goes back / So silly'' zingt. Dan wordt de Sample Van Het Jaar haast vanuit het donker ingemixt. Hung Up leunt hevig op dat veelbesproken, aanstekelijke loopje uit Abba's Gimme Gimme Gimme. En het werkt, al krijgt Madonna niet zo'n aanstekelijke zangmelodie uit de keel als die Zweden destijds.

Helaas flikkert de spiegelbol verder op deze plaat zelden zo fel. Vantevoren werd gezegd dat Madonna op deze nieuwe plaat terug zou grijpen op het dans/discogeluid van begin jaren tachtig. Maar los van het feit dat een hele generatie jongere muzikanten haar al voor was gegaan in de afdaling naar dat recente verleden, komt dat uitgangspunt maar matig uit de verf.

Dat Madonna en haar voornaamste creatieve partner hier, Stuart Price van eenmansgroep Les Rythmes Digitales, zelf ook wel doorhebben dat ze wat laat zijn met hun sprong op die trein blijkt uit de baslijn van Get Together. Die lijkt sprekend op die van Music Sounds Better With You van het Parijse Stardust, waarmee de discorevival jaren geleden al zijn beslag kreeg. Er zijn meer van zulke referenties aan het verleden: de baslijn van Can You Feel It van The Jacksons maakt zijn opwachting, Future Lovers bewijst slim eer aan de machinale discobeat van Donna Summers I Feel Love en Madonna kan het niet nalaten op op verscheidene plekken uit eigen werk te citeren.

I Love New York drijft ineens op de riff van I Wanna Be Your Dog van rockband The Stooges, en dan zijn we ver van de disco-dansvloer verwijderd. Madonna's liefdesverklaring aan de stad die ze verruilde voor Engeland wordt nogal knullig verwoord: ,,I don't like cities but I like New York / Other places make me feel like a dork'', waarmee hier het laatste woord over haar teksten is gezegd.

De nummers zijn aan elkaar gemixt als was het een deejay-set, en aan ballads doet Madonna deze keer niet. Dat zijn winstpunten, net als de kraakheldere productie waarin Madonna's stem dankzij de meer of minder discrete inzet van vocoder en autotuner afwisselend wordt ingekleurd. De beats van Price hebben de doorsnee-functionaliteit van anonieme dansmuziek en missen verbeeldingskracht. Soms willen de synthetische strijkerspartijen lijken op de ingenieuze orkestraties uit de fameuze Salsoul-stal, maar verder dan een goedkope imitatie komt Price niet.

De opmerkelijke momenten op Confessions On A Dance Floor beperken zich niet tot de Nederlandse woorden ,,Iek ben droevik'' aan het begin van Sorry. Mooi is het relatief trage Isaac, dat dankzij de gastrol (in het Jemenitisch) van een lid van het Londense Kaballah-centrum verwijst naar Madonna's huidige spirituele oriëntatie. Het is het meest intrigerende nummer van een plaat die ook iets heel anders over Madonna duidelijk maakt. Een 47-jarige die met veel jongere partners de muziek van haar jeugd dunnetjes overdoet? Dit is een midlife-crisis, als disco-album verpakt.

Madonna: Confessions On A Dance Floor (Maverick, distr. Warner)