Cream: Royal Albert Hall ****-

,,Er gaat bijna geen dag voorbij zonder dat iemand over Cream begint'', zegt Eric Clapton in een interview op deze dvd. Geen wonder: sinds 461 Ocean Boulevard (`74) maakte de voormalige gitaargod alleen nog maar beschaafd voortkabbelende muziek waaraan het opwindende van zijn vroegere oeuvre ontbrak, waar veel popliefhebbers naar terugverlangden.

Reünieconcerten van oude pophelden halen nooit het niveau van weleer, maar wonder boven wonder overstijgt de muziek hier meer dan eens het peil dat het trio ruim drie decennia geleden bereikte. Bassist Jack Bruce en drummer Ginger Baker mogen dan in de vergetelheid zijn geraakt, het waren en zijn beide in de jazz geschoolde rotten die Clapton hier eindelijk het tegengas geven dat hij dertig jaar heeft moeten ontberen. Bij Cream was bovendien Jack Bruce meer leider dan Clapton, en die fleurt hier duidelijk op nu hij van die last bevrijd is.

Psychedelische popsongs als `N.S.U.' en `I'm So Glad' missen hier weliswaar de nerveuze Angst van de plaatversies, en Bruce – nog immer een fenomenaal bassist – is in het openingsnummer nog niet helemaal bij stem. Maar al het tweede nummer `Spoonful' klinkt hier beter dan destijds op Wheels of Fire. Dat het drietal zich een jaar heeft voorbereid op de concertreeks die begin mei in Londen plaatsvond betaalt zich verder uit in prachtige uitvoeringen van `Born Under A Bad Sign', `Badge' en een mede door de actualiteit huiveringwekkend mooi `We're Going Wrong'.

Zowel Clapton als Bruce zijn betere zangers geworden, en Clapton schittert eindelijk weer eens als het gitaarbeest dat we zo lang hebben moeten missen, in `Sleepy Time Time', `Sweet Wine' en ja, waar niet eigenlijk?

Cream: Royal Albert Hall

(Warner Music Vision 0349-70421-2)