Joechei, dit is zó cool

Het kasplantje van de Nederlandse literatuur is S. Vestdijk (1898-1971) genoemd. Niet omdat hij een slappe of ziekelijke schrijver was, maar omdat zijn overgebleven fans de afgelopen decennia zo enorm hun best hebben gedaan om zijn werk voor de vergetelheid te behoeden. Na het verzameld werk (verramsjt), de verfilming van zeven van zijn boeken (met aflopend succes), de biografie van Hans Visser (1987) en een bewonderend boek van Maarten 't Hart en H. Brandt Corstius (Het gebergte, 1996) is er nu de biografie van Wim Hazeu.

Uitgeverijen grijpen de verschijning van Vestdijk, een biografie aan voor een laatste (?) Vestdijk-offensief. Zo komt De Bezige Bij volgende week met een heruitgave van Kind tussen vier vrouwen (€24,90), de aanvankelijk geweigerde Proustiaanse autobiografie die door Vestdijk werd geplunderd voor twee van zijn beste romans: Terug tot Ina Damman en Meneer Visser's hellevaart. Nijgh & Van Ditmar herdrukt voor de 28ste keer Terug tot Ina Damman (€12,50), Athenaeum – Polak & Van Gennep brengt Vestdijks muziekroman De koperen tuin uit als Salamander Klassiek, en Muntinga Audio distribueert twee luister-cd's die de HoorSpelFabriek maakte op basis van romans van Vestdijk.

Het meest in het oog springt de box met acht cd's naar de Anton Wachter-cyclus (€39,95). Oud materiaal, want het hoorspel met onder meer Bram van der Vlugt als verteller werd oorspronkelijk door de TROS in 1987 uitgezonden – wat ook te horen is aan de enigszins brave afwisseling van stukjes Vestdijkproza met kleine toneelstukjes. Vierhonderdtachtig minuten is bovendien wel erg weinig – het hele eerste deel van Ina Damman is maar een van de vele stukken die sneuvelden.

De bewerking (in iets meer dan één uur) van De kellner en de levenden (€19,95), doet iets moderner aan en bewijst in elk geval dat Vestdijks fantastische roman over een weddenschap tussen Jezus en de Duivel zich goed naar een ander medium laat overzetten. Lou Landré (als de ijdele dominee), Carol van Herwijnen (als de homoseksuele acteur) en Joop van Zijl (als hemelse nieuwslezer) zijn goed getypecast, en de scenarist-regisseur (Hans van Hechten) heeft het verhaal aardig in tact gelaten. Alleen vraag je je af waarom hij de typische jaren-vijftigsfeer (`Joechei') heeft doorspekt met misplaatste modernismen als `dit is zó cool' en `De houseband The Armageddon Ramblers.'