Het beeld

Als er een dezer dagen bij u wordt aangebeld en er staat een grote, glimmende, rode, vierkante doos met een strik erom voor de deur, dan moet u niet direct aan sinterklaas denken. Tien tegen een dat u achter die doos een camera- en een geluidsman aantreft, die zich bekendmaken als ,,van het programma MAX & Catherine''.

Tot voor kort reageerden de meeste mensen in de deuropening met ,,nooit van gehoord'', of woorden van die strekking, maar dat komt allengs minder voor. Als u even doorleest, bent u ook een gewaarschuwd mens. De dialoog zal zich vermoedelijk voortzetten langs de volgende lijnen.

,,Bent u Bas? Dan hebben we een cadeau voor u, van iemand die u een lieve schat vindt.''

,,Wat? Wie? Ik, een lieve schat?''

,,Wilt u het cadeau openmaken?''

Het is verstandig niet aan de strik te rukken, maar gewoon het deksel op te tillen. Ook als u aanvankelijk niets ziet, moet u toch even in de verste hoek van de doos zoeken, waar zich vermoedelijk een minuscuul Mariabeeldje of een olifantenbroche bevindt.

,,Och gut, wat prachtig! Maar van wie is dat dan?''

,,Wilt u diegene bedanken?''

,,Ja, eh, natuurlijk. Nou, bedankt, hè!''

,,Wilt u diegene ook persoonlijk bedanken?''

Op dat moment komt de buurvrouw of uw grootmoeder of de moeder van een kind uit uw klas om de hoek gelopen en zwelt er een muziekje aan. U dient als volgt te handelen: roep de naam van de gever (,,Wil!!'') en omhels hem of haar (meestal: haar) zo hard als u kunt. Tranen zijn sterk aanbevolen.

In het volgende vraaggesprekje met de televisiemensen moet u helder proberen samen te vatten waarom die ander ook voor u belangrijk is. Bovendien dient u vast na te denken wie u zelf een lieve schat vindt.

In de volgende aflevering van de estafetterubriek zal de stem van MAX & Catherine namelijk enigszins dreigend aankondigen: ,,De doos, die moet dóór. Heeft ú een lieve schat?'' U hoort dan lang na te denken, want de keuze is moeilijk. Nog lastiger is dat de camera u volgt, wanneer u in laatjes en op vensterbanken, in dressoirs en op zolder naar een geschikt prul zoekt. Daarna brengt de televisie u, begeleid door een hammondorgeluitvoering van I Could Have Danced All Night, naar het volgende rendez-vous.

Mijn lieve schat is een verslavende rubriek, alleen al om de voorspelbaarheid van de reacties. In westelijke grote steden wonen weinig schatten, heel lang pendelde de doos door stad en land van Twente. Maandag was er ineens een sprong van Wierden naar Waddinxveen, waar de doos nu blijft hangen. Het heeft iets van de aanbeltelevisie van Man bijt hond (NCRV), maar dan vermengd met de emoporno van All You Need Is Love (SBS6) en menig EO-programma.

Het rare is namelijk dat je als kijker bijna altijd moet meehuilen, of je wilt of niet. Dat voelt net zo als opgewonden raken door een pornofilm; ook al denk je er niet ontvankelijk voor te zijn, bijna niemand weerstaat een aanval op dat deel van zijn zenuwstelsel. De gasten van Catherine Keyl, die meekijken naar Mijn lieve schat, gaan ook meestal plat. Net als porno is emoporno een vak apart, maar niet een heel moeilijk vak.