Respect

De mens vraagt zich regelmatig af wat er achter zijn rug over hem wordt gezegd. Het is beter voor zijn zielenheil dat hij daar zelden achterkomt. Het bespaart hem vele onrustige nachten waarin hij zich moet pijnigen met die andere, nog veel lastiger vraag: of het allemaal aan hemzelf ligt, of aan al die kwaadsprekende anderen (aan hén, natuurlijk).

Neem nou het geval van Catherine, zoals ik haar maar even zal noemen. Ik nam via de omweg van de mobiele telefoon kennis van haar onzekere bestaan.

In de trein naar Rotterdam zat een van haar werkgevers twee stoelen vóór mij. Het was een struise, donkerblonde vrouw in een te kleurig broekpak. ,,Ik kan niet goed praten, want ik zit in de trein'', hoorde ik haar zeggen. Dat viel best mee, want ik kon haar uitstekend verstaan toen ze een conversatie opzette met een man die Charles heette en samen met haar een bedrijf bleek te leiden. Ze waren vanuit verschillende windrichtingen onderweg naar hetzelfde congres en ze hadden nu even de tijd om de toekomst van Catherine te bespreken.

,,Ik heb gisteren met haar gesproken'', zei de struise vrouw, ,,over haar notitie voor een beleidsplan, je weet wel, dat stuk dat alle kanten opvliegt. Ik zei: Catherine, dit kan zo niet. We zullen goede afspraken met elkaar moeten maken. Wat zeg je? Ja, gelukkig had ik eindelijk een beetje contact met haar, want meestal rebbelt ze maar door en lukt het me niet er doorheen te breken. Dat ken jij toch ook? Precies.''

Dat ken jij toch ook?

Dit zijn de messcherpe zinnetjes waarmee over andermans lot wordt beslist. Ik begon me ernstig zorgen te maken over Catherine.

,,Ik heb haar gezegd'', vervolgde de struise vrouw ferm, ,,dat ze in feite op elke taak niet goed functioneert. Ik heb met nogal wat klanten gesproken en het wringt aan alle kanten. Ik heb haar duidelijk gemaakt dat ik dat waarneem. Ik heb het allemaal punt voor punt met haar doorgenomen en steeds gevraagd: zie je dat? En weet je wat ze dan zegt? Ik heb een assistente nodig! Ik zeg: hou op.''

Ze snoof verachtelijk. ,,Ze kan gewoon niet organiseren. Nou ja...to be continued!''

Ze zweeg en luisterde vermoedelijk naar een vraag van Charles, die ongetwijfeld even nieuwsgierig naar het vervolg was als ik. ,,Ze werd natuurlijk heel emotioneel'', zei ze. ,,Ik kan niet in haar hart kijken, maar ik denk wel dat de boodschap – het gaat niet goed – is geland. Ik ben allang blij dat we nu een soort van contact met haar hebben.''

Charles was weer even aan het woord. ,,Jaja'', zei ze tegen hem, ,,het lastige was dat ze een heel weekend keihard aan dat stuk had gewerkt. Dan kun je de volgende dag niet plompverloren tegen iemand zeggen: je contract wordt niet verlengd. Dat kun je qua respect naar iemand toe niet maken, vind ik.''

Charles scheen het weer helemaal met haar eens te zijn. Ik ook, trouwens.

,,Oké!'' rondde ze af, ,,aan het werk!'' Ik weet niet wat Charles daarop zei, maar het moet iets aardigs zijn geweest, want ze zuchtte plotseling met zachtere stem: ,,Dank je, ik was ook tevreden met het resultaat. Ik dacht: dat heb je niet slecht gedaan.''