Bepukkelde frutsels

De eerste keren jubel je als je leeftijdgenoten met `de blijde boodschap' komen. Daarna ontdek je dat ze je alleen maar willen inwrijven wat je allemaal niet hebt.

,,We moeten je iets vertellen.'' Het stel zit stralend op de bank. In hun ogen staat een opgewonden blik. Hij legt zijn hand op haar bovenbeen, zij glimlacht zenuwachtig. De blikken worden intenser. Hij kijkt nieuwsgierig naar haar, ga jij het zeggen, of zal ik het doen. De vrouw doet het, zij merkt er natuurlijk al het meeste van. Dan gaan de wangen van de vrouw gloeien en wordt er na een korte adempauze geroepen: ,,We zijn zwanger!'' Als was het al de bevalling, het hoge woord is eruit! De vingers van de hand van de man op het bovenbeen van de vrouw knijpen zachtjes in haar vlees. De blikken van het stel bereiken een moment van totale extase. Dan kijken ze verwachtingsvol naar mij.

In eerste instantie dacht ik dat mijn vriendschap getest werd. Hoe blijer mijn reactie, hoe beter de vriendschap. Dus jubelde ik de eerste keren. Ik slaakte kreetjes van puur geluk, ik sprong op, ik omhelsde de toekomstige ouders, ook al hadden we normaalgesproken weinig lichamelijk contact. Vervolgens stelde ik geïnteresseerde vragen, over hoe lang dan al, wanneer precies, en hoeveel tijd waren jullie al aan het proberen en zie je wel! Ik vroeg me al af waarom je niet meer dronk. Hoera! Zwanger! Wat een genot!

Genot, my ass. Na het achtste stel met ge-wel-dig nieuws werd mij duidelijk dat die boodschap er alleen was om mij te laten zien wat ik allemaal niet had. Waarom anders altijd die vraag, of ik eigenlijk ook kinderen wil? Alleen maar om het nog eens in te wrijven!

Jaloezie, hoor ik u denken. Quatsch! Negen maanden later komen de foto's van de kleine schepsels mijn mailbox in. Allen eendere, rimpelige, bepukkelde frutsels in een afmeting van 3072 bij 2048 pixels. En maar op kraamvisite, alsof het leuk is een mens dat nog niet kan communiceren te begroeten. Om het maar niet te hebben over de ouders die in plaats van ,,hee, zullen we een biertje drinken'' nu poetjiepoetjiepoetjie zeggen. Jaloers. As if. En het allerergste van alles is nog dat ik mij ook zo ga gedragen als de tijd rijp is. Tot die tijd ga ik optimaal genieten van een kinderloos bestaan.