Skateboard Porgy

In New York mag je acht uur over de marathon doen. Dat moet de man zonder benen geweten hebben die ik gisteren zag ploeteren op het parcours. Wat nog restte van zijn lijf had hij op een skateboard gemonteerd. Op vier wieltjes probeerde hij de Pulaski Bridge op te komen. Hij moest nog even, hij was pas halverwege.

De cameraman op de motor reed hem voorbij en had alleen oog voor het groepje snelle vrouwen dat in vliegende vaart de brug nam. In de hoek van het beeld kon ik de man op het skateboard zien ploeteren. Hij had twee bokshandschoenen aan zijn handen, waarmee hij zich voortduwde. Daarbij vergeleken zat de kreupele Porgy uit de opera Porgy and Bess (1934) van George Gershwin er vorstelijk bij op zijn geitenkarretje.

In welke categorie marathondeelnemers zat Skateboard Porgy?

In New York deden tweehonderd wheelers mee, mensen met lichamelijk ongemak aan de benen waardoor ze genoodzaakt zijn de 26,2 mijl op wielen af te leggen. Het selecte groepje was vooruit gestuurd op het parcours, lang voordat de professionele atleten aan de start verschenen. Ze gaan met hun gebrek harder dan de andere marathondeelnemers. Ze worden, geloof ik, nog wel eens als ongeleide projectielen ervaren.

Ik zag de finish van de beste rolstoelatleet.

Rolstoelatleet. Ik krijg geen foutmelding op mijn beeldscherm, het woord is kennelijk opgenomen in het ververste Groene Boekje. De man die tussen twee zijwielen en een klein voorwieltje inzat, kwam uit Zuid-Afrika en heette Ernst van Dyk. Goedendag, wat een beest van een halve kerel! Hij maalde de wielen rond met kolenschoppen en had schouders waar je vier kratjes bier aan elke kant op kwijt kon.

Onder zijn wielen gleden de woorden `fast lane' voorbij. Op deze zondag geen toeterende gele taxi's op weg naar het financiële district. Nee, ruim baan voor Ernst van Dyk. Hij droeg een helm vanwege de enorme snelheid die hij ontwikkelde en schakelde het versnellingshendeltje met zijn mond. Er lag 3.500 dollar klaar op de streep. 3.500 dollar? Een fooi. Daar koopt Van Dijk nog geen nieuwe banden en handschoenen voor.

Het is ongelijk verdeeld in de marathonwereld. Om de vrouwen een steuntje in de rug te geven, lag voor de winnares een recordbedrag van 130.000 dollar klaar, voor de mannen 100.000. Dat moet voor de rolstoelatleten toch onacceptabel zijn. Ik bedoel, door marathonmamager Jos Hermens aangemelde Kenianen hoeven vanwege hun startgeld nooit meer het gewone handwerk te doen in eigen land. Ze zijn binnen. Dat kan van Ernst van Dyk en Skateboard Porgy niet worden gezegd.

Gefilmd, gefotografeerd, uitgelachen, bejubeld en nagewezen, weggemoffeld op televisie. Als kermisattractie gaan ze over het asfalt, de blaren op plekken waar een lopend mens geen blaren krijgt. Ikzelf zet vraagtekens bij het laten starten van halve mannen op een hele marathon. Heel simpel, omdat ze rijden en niet lopen. Maar als de snelst lopende vrouw meer krijgt dan de snelste man, gooi dan alles op zijn kop en beloon de rolstoelatleet met 200.000 dollar.

Ik heb nog steeds niets vernomen van Skateboard Porgy. Het is inmiddels maandag. Waar is hij? Staat hij op vier wieltjes in de dagelijkse file op de Williamsburg Bridge? Heeft een boksschool langs het parcours de uitgeputte Porgy opgevangen, zijn afgesleten bokshandschoenen uitgetrokken en hem in een warm bad gelegd?

Skateboard Porgy, where the hell are you? Ik hoop dat je de eindstreep nog hebt gezien. Misschien wil Tommy Wieringa van de bestseller Joe Speedboot een boek over je maken. Tien procent van de opbrengst voor jou. Mooi toch? Heb jij ook je zakcentje.