Melodieuze schreeuwnummers

Stilletjes hoopte iedereen weer op zo'n gedenkwaardige editie van London Calling, het festival voor nieuwe Britse popmuziek dat nog vers in het geheugen The Libertines en Bloc Party voor het eerst naar Amsterdam bracht. Het publiek heeft zoveel vertrouwen in de antenne van samensteller Ben Kamsma, dat London Calling met bijna uitsluitend onbekende namen toch op beide avonden uitverkocht raakte. Dat gaf gedrang in de krappe bovenzaal. Ook de directe uitzending via een scherm in de grote zaal trok ditmaal zoveel mensen dat het een concert op zich leek.

Paradiso had de voornaamste Britse openbaring eerder in de week al versnoept met de Arctic Monkeys. Met hun frisse, energieke geluid zouden die ongetwijfeld geschitterd hebben tijdens dit festival dat voor de rest niet echt wilde vlammen. Op de tamme vrijdagavond sprong alleen The Zutons eruit, de groep uit Liverpool die al eerder op London Calling stond en die nu werd onthaald als terugkerende helden met hun uitbundige saxofoonpop. Een nieuw album laat nog enkele maanden op zich laat wachten en volgend jaar kunnen The Zutons met goed fatsoen nog eens een eigen feestje in Paradiso ontketenen.

Veel nieuwkomers lieten zich direct vastpinnen op stromingen of voorbeelden uit het verleden, zoals de teleurstellende Slowdive-imitatie van Amusement Parks On Fire of de platte punkrock van Dogs, een groep die in het licht van het recente succes van het Amerikaanse Green Day nog wel enig toekomstperspectief voor een Engelse tegenhanger schiep met brutale en melodieuze schreeuwnummers. De galmrock van The Race en Battle bracht weinig origineels en de fanatieke braniegroepjes Forward Russia en Test Icicles gingen ten onder in hun eigen verkramptheid en ADHD-gedrag.

Een geslaagdere sprong naar bekend terrein werd gewaagd door de groep Clor die een doorwrocht new wave-geluid in de trant van Squeeze en Devo liet horen, hoekig en toch poppy met een keurig uitgedoste gitarist die zich als de Jimmy Page-achtige stermuzikant van de zaterdagavond manifesteerde. Muzikaliteit en originaliteit mogen niet de meest gezochte kwaliteiten zijn voor een hippe Britpopband; ze waren in overvloed aanwezig bij de groep met de onmogelijk naam Guillemots.

Uitgaande van zachtmoedige pianoliedjes maakte dit viertal breed uitwaaierende excursies richting spacerock en jazzfunk, met een onverstoorbaar glimlachend meisje op contrabas dat de serieuze ondertoon van Guillemots hoogdravende nummers prettig wist te relativeren.

Eén zo'n verrassende nieuwkomer is eigenlijk al genoeg om het uitgangspunt van London Calling te rechtvaardigen: niet geschoten is altijd mis en jonge en gretige bands hebben de toekomst.

London Calling. Gehoord: 4, 5/11 Paradiso, Amsterdam.