Debat over rellen

Sarkozy: ik word besmeurd

De politie is de politie van de Republiek. Zij handhaaft de orde van de Republiek. Als zij dat niet doet, welke orde zal daar dan uit voortkomen? [...]

Het op het publiek spelen met opmerkingen over recht en orde van Sarkozy is een weloverwogen strategie bedoeld om het extreem-rechtse electoraat in Frankrijk te paaien in het gevecht met zijn rivaal, premier Dominique de Villepin, om de presidentsverkiezingen van 2007.

Mijn naam wordt door het slijk gehaald door de bendes die de wijken terroriseren. Het is me wat! Dat is de normale gang van zaken. Wat me meer zou schokken, is als ze me de hemel in zouden prijzen.

Het is duidelijk: als de criminelen en straatjongeren onze politiek van veililgheid nauwelijks nog steunen, dan zullen de Fransen dat doen.

Wat onze medeburgers sinds 2002 waarderen, zijn onomstotelijk de duidelijke doelen van de politiek tegen onveiligheid. Deze heeft meer te maken met gezond verstand dan met ideologie: de slachtoffers hebben meer recht op bescherming dan degenen die agressie plegen; de wet is, voor alles, gemaakt om de zwakken te beschermen; preventie sluit repressie niet uit, elke keer als ze rechtvaardig en noodzakelijk is.

Tegenover de daden van barbaarsheid en vandalisme – en ik gooi de schoften en de grote meerderheid van de jongeren in de voorsteden die alleen maar in hun leven willen slagen, niet op één hoop – moeten de Franse kunnen rekenen op de volledige vastberadenheid van de regering.

(Minister van Binnenlandse Zaken Sarzoky gisteren in Le Monde.)

Sarkozy moet aftreden

Hoe kan Frankrijk uit deze verbeten politieke wedloop geraken? Het zal beslist helpen als ministers stoppen met het spreken over de voorsteden als broeinesten van `uitschot', en als Sarkozy aftreedt.

De onwaarheden die hij verspreidt over de gebeurtenissen rondom de twee omgekomen jongens [die in een transformatiehuisje zijn geëlektrocuteerd, waarna de golf van geweld in de voorsteden losbarstte], en de inzet van een disproportionele politiemacht in de eerste dagen van de rellen, hebben zijn ongeschiktheid voor zijn functie aangetoond.

Een eenvoudig gebaar van leedwezen zou veel doen om de spanningen voorlopig te doen verminderen. [...] Dit kan een geringe geste lijken, maar in het huidige Frankrijk zou het een diepe politieke ommekeer betekenen en de erkenning van deze eeuwige `immigranten' als volwaardige en gelijke burgers van de Republiek.

(Naima Bouteldja, Frans journalist en onderzoeker voor het Transnational Institute, vandaag in The Guardian.)