Anti-aging

Met een hart dat bonsde van verwachting bezocht ik gisteren het `science center Nemo' in Amsterdam, waar prominente medici en biologen discussieerden over anti-aging, oftewel de kunst van het ouder worden zonder te verouderen.

Ik trof de heren (en twee dames) in een vergaande staat van euforie aan. Het gaat, medisch gezien, goed met de menselijke soort, dat was de boodschap. Over afzienbare tijd, als we maar voldoende onderzoek hebben gedaan naar hormonen, stamcellen en klonen, zullen we met gemak 200 jaar oud worden, zónder vervelende kwalen.

,,Gezond doodgaan'', dát is ons haalbare doel.

Dus dat je op je 200ste fluitend de marathon uitloopt, een drankje neemt met je 200-jarige, rimpelloze Connie van Breukhoven-achtige echtgenote om ten slotte op de bowlingbaan na een grandioze worp schaterlachend tegen een hartstilstand op te lopen.

,,Voel je je niet helemaal goed?'' zal Connie nog vragen. En jij zult, net als destijds Soekarno tegen een Nederlandse tv-verslaggever, zeggen: ,,Ik voel mij kiplekkerrrrr...'' Daarna zijg je triomfantelijk neer om je dauwfrisse, laatste adem uit te blazen.

,,We kunnen de sterftecijfers met enorme vaart omlaag krijgen'', beloofde een medicus, ,,dat succes is veel dichter bij dan we denken.''

Heerlijke vooruitzichten. Een mens zou er bijna overmoedig van worden. Het verbaasde me dan ook niet dat de deskundigen op het laatst doodernstig (ongepast woord eigenlijk) praatten over de mogelijkheid dat we straks überhaupt niet meer doodgaan. Vooral de medici waren dolenthousiast over dit scenario, slechts één bioloog zag een schaduwzijde: ,,Stel je voor, dan hoeven we ook geen kinderen meer te maken. En als we ze wél maken, wordt het steeds voller op de wereld.''

,,We kunnen altijd nog de ruimte in'', opperde gelukkig iemand – waarmee dat ook weer geregeld was.

Jammer was alleen dat er nog geen wetenschappelijke consensus bleek te bestaan over de manier waarop deze gezondheidsrevolutie zich zal voltrekken. Een vrouwelijke arts met een anti-agingkliniek in Genk (voor ,,esthetische chirurgie en cosmetische dermatologie'') zwoer bij hormoontherapieën, maar haar Nederlandse collega's toonden hierover gezonde (?) scepsis.

Het programmaboekje voor de bezoekers bevatte wervende teksten van de farmaceutische industrie. Ons lichaam wordt bedreigd door `vrije radicalen', meldde het bedrijf Pharmanex, en het beste dat daartegen helpt zijn `de antioxidanten' die Pharmanex aan ons dieet kan toevoegen. ,,Hoge antioxidantenniveaus helpen ons om gracieuzer te verouderen van binnen en van buiten.''

Wat `vrije radicalen' en `antioxidanten' zijn, stond er niet bij, zodat het erop lijkt dat de tekstschrijvers van Pharmanex wel een hormoontherapie in Genk kunnen gebruiken. Dat geldt ook voor mij, want ik ben na dit middagje in het Nemo een gebroken mens. Je moest er twee uur zitten op een tribune zonder rugleuning, zodat mijn rug na afloop krom stond als een hoepel. Gracieus verouderen is voor mij niet meer weggelegd.