Rosiri (6): Forever Young

Rosiri heeft medelijden met veertigers en vijftigers. Feuilleton van Iris Koppe over een modern kind van gescheiden ouders

Rosiri vond dat ze ontmaagd moest worden. Het had nu lang genoeg geduurd. Al haar vriendinnen praatten over hoeveel ze gebloed hadden tijdens hun eerste keer en sommigen waren al met verschillende mannen naar bed geweest. Steeds vaker had ze het gevoel dat ze achterbleef en haar leven zich afspeelde tussen de twee huizen van haar ouders. Als ze niet bij de één verbleef, was ze wel bezig met het plannen van de hoeveelheid onderbroeken, schone sokken en boeken die ze mee moest nemen naar de ander. Thuis probeerde ze haar draai te vinden in de wisselende gezinssamenstelling. Het kostte inspanning om het ijs te breken met nieuwe partners van haar moeder en met de hysterische vriendin van haar vader kon ze nauwelijks door één deur. Het wijf kon alleen maar praten over de inrichting van de kinderkamer voor haar ADHD-zoontje. Om te zorgen dat Rosiri in beide gezinnen een hoeksteen kon blijven, had ze haast geen tijd voor andere dingen. Een echte verkering zou dus ook niet in haar schema passen.

Ton had opnieuw een berichtje achtergelaten op haar Hyve. Ze werd een beetje moe van het gestalk van deze veertiger, maar uiteindelijk had ze toegezegd om hem 's avonds te ontmoeten op een bankje aan de Josef Israëlskade. Niet dat ze hem nou zo graag wilde zien, ze wilde iets te vertellen hebben aan haar klasgenoten. Dat zij nu een keer degene zou zijn die een briefje door de klas kon laten rondgaan met een groot verhaal waar iedereen zich over zou verbazen.

Het was koud en ze stond te klappertanden aan de Amstelkade. Haar fiets, vastgezet met een groot scooterslot, stond achter een brede boom. In haar fietstassen zat een pakje condooms. Rosiri was verkouden en hoestte als een vijftigjarige kettingroker. Het gerochel deed haar denken aan de stem van Bob Dylan. Ze had een week geleden een concert van de zanger bijgewoond in Ahoy' met haar vader. Hidde had speciaal twee kaartjes voor hem en zijn dochter gekocht omdat hij zijn `poëtische held' een keer in het echt wilde zien. Met tegenzin was Rosiri meegegaan. Niet dat ze alle nummers slecht vond. `Lay lady lay' was een grappig nummer, maar het schurend geluid dat er uit die anorexia man met cowboyhoed kwam, was ondraaglijk. De manier waarop hij met z'n rug naar het publiek stond, en geen enkele moeite nam om de zaal bij zijn optreden te betrekken, maakte het bijna lachwekkend. Toch was er een buitengewoon pijnlijk moment geweest, dat Rosiri nu nog het schaamrood op haar kaken joeg. Ergens halverwege het concert, toen Dylan even z'n mond hield en van gitaar wisselde, had haar vader met luide stem geroepen: `Speel Forever Young, Bob! Forever Young!' Zijn woorden vlogen over de rijen mensen en galmden tegen het plafond terug naar beneden, waar ze Rosiri in haar hart raakten. Waarom moest zij tussen deze teleurgestelde vijftigers staan? Die het allemaal zo goed hadden bedoeld, maar niet konden begrijpen dat de jaren zestig niet gebracht had wat ze eigenlijk wilden. `Forever Young', riep Hidde nogmaals. En het was alsof hij zelf niet begreep dat die tijden over waren. Dat Bob nog zo vaak kon zingen: `Times they are-a-changin', maar dat dat niet meer voor de generatie van haar vader gold. Hij kon nu eenmaal niet voor altijd jong blijven.

Rosiri voelde een hand op haar schouder. Met een ruk draaide ze zich om en keek in het nerveuze gezicht van Ton. Nog voor hij iets kon zeggen drukte ze zijn mond al tegen de zijne. Ze wilde haar medelijden voor de jaren-zestiggeneratie zo snel mogelijk vergeten.

Wordt vervolgd

Forever Young