Hollands dagboek

Wie Peter R. de Vries (48), ruim 25 jaar misdaadverslaggever en auteur van true crime boeken (De ontvoering van Alfred Heineken). Heeft meer dan tien jaar een eigen tv-programma bij SBS 6. Woont in Hilversum, is getrouwd en heeft twee kinderen.

Waarom Presenteerde afgelopen maandag de plannen van zijn politieke partij PRDV, waarmee hij in 2007 een gooi wil doen naar minimaal 20 Kamerzetels.

Schrijft `Tegen mijn vrouw heb ik onlangs nog gegrapt: Stel je voor, sta ik daar straks op het bordes met mijn havo-diplomaatje.'

Woensdag 26 oktober

De dag begint natuurlijk met de ochtendkranten. Ik ben een nieuws-junk. Als er tijdens vakanties geen kranten te krijgen zijn, voel ik me niet op mijn gemak. Het is stil in huis. Mijn vrouw Jacqueline (45) is samen met onze zoon Royce (15) een weekje naar Los Angeles, waar dochter Kelly (18) studeert. Ik was graag meegegaan, maar mijn tv-programma en de lancering van de PRDV houden me in Hilversum bij onze Tervuerense herder Aron (10).

De Telegraaf brengt interessant nieuws: uit een lezersenquête blijkt dat 41 procent van de geënquêteerden overweegt om op onze partij te gaan stemmen, omgerekend 60 (!) zetels. Ha ha! Natuurlijk is het niet representatief, de respondenten zijn uitsluitend Telegraaflezers, die mij ook nog eens kennen als columnist, maar er is slechtere pers denkbaar. Reken maar dat ze het hier in Den Haag benauwd van krijgen, gniffel ik door de telefoon tegen PRDV-stafchef Peter Schouten.

Met collega Kees van der Spek ga ik op reportage in het Zaanse. We werken aan een dossier over de `Pinkstermoord' op de 19-jarige Milica van Doorn uit Zaandam, in juni 1992. Dit misdrijf staat al jaren in mijn denkbeeldige top-tien van op te lossen zaken. Milica's zussen hebben onlangs mijn hulp gevraagd. Collega/vriend Kees zegt 's middags, als we enkele interessante nieuwe feitjes hebben achterhaald: `Zeg nou eens eerlijk Peet, dit zal je toch hartstikke missen als je in Den Haag zit?'

Het is een windstille najaarsavond en ik maak met buddy's Niels en Age een `nachtduik' (ruim 13 meter diep) in de Spiegelplas bij Nederhorst. Dat is voor mij echt de `onderwereld'. Prachtig! In totaal zes flinke snoeken op armlengte afstand, dikke palingen, grote baarzen en voor het eerst dit jaar een knoepert van een zeelt, die lui tegen een rietkraag aan ligt en nauwelijks op ons reageert.

Daarna tot ver na middernacht weer aan de partij gewerkt, want mijn bed is toch leeg.

Donderdag

Dat het opzetten van een nieuwe partij niet alleen gezelligheid met zich meebrengt, blijkt vandaag. Er ontstaat een binnenbrandje over het artikel in De Telegraaf van gisteren. Jan Nagel vindt het overigens net als wij frappant dat uit de Telegraaf-enquête blijkt dat 41 procent van de ondervraagden mij een `aanwinst' in de politiek vindt, terwijl wij aanstaande maandag juist naar buiten wilden brengen dat aan het einde van onze zesweekse campagne (op 16 december) 41 procent van de kiesgerechtigden mij `een aanwinst' moet vinden, willen wij doorgaan. 41 procent is de meerderheid van de 80 procent die bij de vorige Tweede-Kamerverkiezingen zijn stem heeft uitgebracht. Jan schrijft in een mailtje dat hij de berichtgeving `ronduit ergerlijk' vindt, want te vroeg. Dat De Telegraaf het heeft over exact 41 procent en ook het feit dat ik `een aanwinst' zou zijn, heeft zijn argwaan gewekt. `Dat is niet toevallig, dat moet dus gecommuniceerd zijn. We zouden dat pas maandag doen. We moeten elkaar wel volledig kunnen vertrouwen...', aldus Nagel. Kennelijk verdenkt hij ons van een stiekem een-tweetje met De Telegraaf, wat mij in het verkeerde keelgat schiet. Daar is geen sprake van! Peter Schouten en ik waren net zo verbluft over het artikel als hij. Er volgen een paar verhitte mailtjes, waarin ik Jan zeg wat ik van deze `insinuatie' vind. Jan schrijft terug dat hij mijn verontwaardigde reactie `niet die van een echte leider' vindt. Nou dan maar niet. `Dat heb je zelf veroorzaakt', repliceer ik. De opponenten die zich nu vergenoegd in de handen wrijven dat het gelazer al weer is begonnen bij die nieuwe partij moet ik teleurstellen: de vrede was weer gauw getekend, juist omdat we eerlijk tegen elkaar zijn.

's Middags belt Jac uit Amerika. Ze heeft het met de kids enorm naar haar zin, maar ze zijn wel benieuwd wat er hier allemaal gebeurt. Royce gromt als hij hoort dat ik gisteravond weer een duik op hem ben uitgelopen. Hij is mijn vaste duikbuddy, maar we hebben ook altijd wat sportieve competitie met elkaar.

's Avonds anderhalf uur `kracht'-getraind in de sportschool en daarna snel op mijn thuiskantoor me aan de voorbereiding van de persconferentie gezet.

Vrijdag

Peter Schouten, perschef Wytze de Back en ik checken nog een keer alle punten voor de persconferentie aanstaande maandag. Schouten verwacht problemen met het aan de deur `nagelen' van onze proclamatie. Tijdens een verkenningsbezoek, eerder deze week, deed men buitengewoon moeilijk en werd hij van het kastje naar de muur gestuurd. Met een beroep op `de openbare orde' kun je vandaag de dag alles verbieden.

De proclamatie is gedrukt en ziet er top uit. Als Schouten 'm bij de drukker heeft opgehaald, zijn we er allemaal even vol van.

's Avonds naar Ajax-Heerenveen. Mijn zoon en ik hebben al jaren een seizoenkaart, maar omdat Royce er niet is, trakteer ik stafchef Schouten die zich tot 1 maart voor het symbolische bedrag van 1 euro voor ons uit de naad werkt op een avondje Arena. Met de 0-0 wordt mijn incasseringsvermogen weer op de proef gesteld. Daarna samen een biertje gehaald in de stad. Aan het aantal keren dat ik word aangeklampt, merk ik dat ons politieke avontuur begint te leven. Als ik aan de bar met een mooie vrouw sta te praten, komt Schouten er even later stafchefferig bij staan en knipoogt: `Dit gaat toch wel over het partijprogramma...?'

Zaterdag

Vroeg opgestaan en eerst stevig getraind in de sportschool. Ik sport al mijn hele leven. Ik heb nooit gerookt, nooit drugs gebruikt en drink voor een journalist (en politicus) zeer bescheiden. Ik hang de filosofie van een gezonde geest in een gezond lichaam aan. Ik train vijf keer en soms meer per week. Dat wil ik er ook in Den Haag inhouden. Mensen die zeggen dat ze geen tijd hebben om te sporten, bedoelen dat ze geen tijd willen maken. Als ik niet sport, voel ik me niet lekker. Als ik goed heb gesport kan ik daarentegen de hele wereld aan. In de sportschool vraagt iemand me of ik denk dat ik het allemaal kan, daar in Den Haag. Goede vraag. Soms vraag ik me dat ook wel eens af. Tegen Jacqueline heb ik onlangs nog gegrapt: `Stel je voor, sta ik daar straks op het bordes met mijn havo-diplomaatje.' Balkenende is geloof ik professor, Pim was dat ook en Donner is een theoretisch genie. Maar goed, ik heb een journalistieke `praktijkopleiding' van ruim 25 jaar gevolgd en veel gezien en bijgeleerd.

Zondag

Normaal duik ik altijd op zondagochtend, maar nu ben ik vroeg uit de veren om Jac en Royce op Schiphol af te halen. Heerlijk dat ze weer thuiskomen. Ik heb in hun afwezigheid hard en lang kunnen werken, maar een week lang krentenbollen en ontbijtkoek gaat vervelen. De vriezer ligt vol met lekker eten, maar als ik alleen ben, kies ik altijd voor de makkelijkste weg, met de minste hoeveelheid afwas. De liefde gaat niet door de maag bij mij. Jac en ik zijn 23 jaar of is het 24? getrouwd en er is nog steeds sprake van een brandend olieplatform in plaats van een waakvlammetje, als ik onze relatie zo mag kenschetsten. Er is niemand die mij beter kent dan zij.

Heel veel tijd om bij te praten is er niet. Met Jan Nagel, Klaas Wilting en de staf hebben we een laatste vergadering, gevolgd door een rollenspelletje waarbij we wat lastige vragen oefenen. Jan verloochent zijn Rooie Haan-afkomst niet met een aantal prikkelende en zuigende vragen.

Maandag

Dit is dan de dag. Ik hoef er hier niet veel over uit te weiden. Het was bijna niet te missen in de media. De proclamatie mochten we inderdaad niet op de deur timmeren, maar het kwam allemaal goed. Ik heb het gevoel dat ik mijn verhaal goed heb kunnen doen. Ik had me ingesteld op kritische vragen van de parlementaire pers, maar het niveau viel me zwaar tegen. Onbenullige, soms bijna lachwekkende vragen: `Waarom wilt u zes uur gymnastiek op school per week en geen zeven?' Wie is hier nu eigenlijk de populist, vraag ik me na een poosje af en verberg mijn irritatie hierover onvoldoende. Ik krijg tenminste een kleine reprimande van Jac die ook aanwezig is en ook Peter Schouten zegt dat ik de `zeurende' verslaggever van De Telegraaf geen sneer had mogen geven. Ik begrijp wat ze bedoelen, maar ik houd nu eenmaal niet van zoete broodjes bakken. De vraag die ik had verwacht (`kan een politicus bevriend zijn geweest met een crimineel als Heineken-ontvoerder Cor van Hout?') blijft overigens uit. 's Avonds race ik van Nova naar Barend & Van Dorp en Met het oog op morgen. Als ik om half twee in bed plof, ben ik niet ontevreden.

Dinsdag

Drukke dag. Ook mijn tv-programma loopt door en hoewel mijn fantastische crew heel veel voor me opvangt en weghoudt, moeten er natuurlijk toch dingen gebeuren. Jan Nagel komt langs en meldt dat hij heeft ontdekt dat de vraagstelling van het NIPO verschilt met wat we eigenlijk met elkaar hadden afgesproken. De ondervraagde kiezers moesten `eens' of `oneens' invullen op de vraag of ik naar Den Haag moet, maar het NIPO heeft er ook de mogelijkheid `geen mening' aan toegevoegd. Dat zorgt er voor dat de lat nog hoger ligt, statistisch gezien. Moeten we het NIPO dit laten veranderen? We zijn het snel eens dat dit niet kan. De vraagstelling is op de persconferentie uiteengezet, als we daar nu achter de schermen aan gaan sleutelen word je snel en terecht beschuldigd van manipulatie om je doel te halen. Ik zie de koppen al voor me. De partij van Rechtvaardigheid, jaja. Geen denken aan dus.

Ik ben behoorlijk afgepeigerd na deze dagen, maar duik 's avonds toch de sportschool in.

Woensdag 2 november

Vandaag opnamen in Limburg, voor de `Roermondse Kerkhofmoord'. Een bizarre zaak, waarbij een bejaarde man op een begraafplaats bij het graf van zijn vrouw is beroofd en mishandeld. Een paar dagen later is hij aan de gevolgen overleden. De plaats van het delict is nu tevens zijn graf. Er is een verdachte gearresteerd, maar die is door de rechtbank terecht vrijgesproken. Zowel heen als terug is het één lange file op de weg. Ik denk aan ons proclamatiepunt dat pleit voor gratis openbaar vervoer. Onderweg bel ik veelvuldig met het duo Schouten & De Back, dat is wel weer handig als je toch vast staat. Op het Radio 1-journaal geef ik vanuit de file commentaar op de liquidatie van John Mieremet in Thailand. Een beetje gangster haalt de vijftig tegenwoordig niet.

's Avonds met Royce twee keer drie kwartier zitten zuchten, vloeken en mopperen als Ajax tegen FC Thun speelt. In de 91ste minuut springen we juichend op als Ajax toch nog de overwinning pakt. Eind goed, al goed.

Leest momenteel: Bom in de Laurierstraat,

Hendrik Jan Korterink

Heeft in de cd-speler liggen: Leonard Cohen

Laatste vakantie: Zanzibar

Laatste keer gesport: Gisteren

Laatste keer uit: Zaterdagavond naar `Pluche' in Amsterdam

Gelooft in: Gezond verstand