Dr. Phil

Op aanraden van Dr. Phil zet Wiegertje Postma (18) in het leven hoog in

Dr. Phil zei het al. De man mag dan misschien niet even aangenaam zijn om naar te luisteren als Claudine Longet, hij heeft wél een snor, en hij zei het al. `Je krijgt nooit méér dan je wenst', zei hij, maar dan wat Texaansiger en met een beetje geruis van zijn snor erdoorheen. Hij heeft zo gelijk. Zijn vrouw knikte er ook bij. Want het is zo, hè. Je krijgt nooit meer dan je wenst. Als je alleen hoopt op een salmiakbal, zul je nooit een peperkoekhuisje vergaren. Zo werkt dat nou eenmaal niet. Het is dus zaak om exorbitant hoog in te zetten, in het leven.

Ik hoor Dr. Phil dat wel eens tegen me zeggen – streng, alsof ik zojuist met vingerverf zijn stralend witte muren bekliederd heb, maar ook met zijn hand op mijn arm, want hij heeft het goed voor met de mensen bij het zien van jonge moeders. In principe heb ik jonge moeders onder mijn beste vrienden, maar er is één soort waar ik niet zonder pijn in mijn hart en eierstokken naar kan kijken. Het soort jonge moeder in de bus en in de supermarkt, de handen angstvallig om de handgrepen van de buggy geklemd, een gezicht alsof er de afgelopen nacht een monstertruck met piepende banden een noodstop op heeft moeten maken, de kleding en coupe `vlot' maar voornamelijk risicoloos voor poephandjes en jammonden.

Moeders die volledig opgaan in hun moeder-wezerij. Oermoeders. Meestal met een kinderschaar tussen de één en acht jaar, wanneer het moederschap al wat oudbakken is geraakt, maar de oermoeder weigert uit de babyroes te ontwaken die alleen écht verse moeders zo platknuffelbaar maakt. De biologische klok is volledig stilgezet, het grootbrengen van de kinders tot Rechtschapen Mensen de enige overgebleven ambitie. Ik kan deze beroepsmoeders niet aanzien zonder een snikkerig zuchtje te slaken. En een beetje bang word ik er ook wel van. Bang dat ik ook zo word.

Ik geloof met alle liefde dat het werkelijke doel op aarde de voortplanting is. Dat je door het werpen van kinderen, door deel uit te maken van de levenscyclus, de wereld een klein beetje kunt doorgronden. Ofzoiets. Maar oh, door zo ontzettend intens moeder te worden zou ik zoveel sub-doelen die ik in mijn toekomstig leven wil bereiken – en die ik nét iets meer prioriteit geef dan aan het één worden met moeder natuur – moeten opgeven. Penthouses bewonen in Parijs, New York en Tokio. Een C&A-loos leven leiden. Nooit kots op me krijgen. Dat soort dingen. Toekomstplannen die wellicht wat groots van opzet zijn, maar groots denken was het devies, nietwaar?

Maar ik weet best wel dat Dr. Phil het zo niet bedoeld heeft. Hij hecht namelijk ook bijzonder veel waarde aan het gezin. Aan zijn vrouw, die nooit een aflevering heeft overgeslagen, en zijn zoon, die zelf zijn eigen zesstappenplannen ontwikkelt voor psychisch behoeftige jongeren. Bovendien kan ik in mijn kinderlijke aspiraties wel een significant deel van mijn leven in een bachelorpand in Tokio willen doorbrengen, maar ik ben me nog helemaal niet bewust van de babywoede die een biologische klok mogelijk in mij zou kunnen opwekken.

Daarom heb ik in al mijn nuancerende wijsheid het volgende besloten. Ik wil bést één en al moeder worden, maar op één voorwaarde: dat de vader van het potentiële gespuis een degelijke, en vooral erfelijke adellijke titel bezit. Dat lijkt me een ideale samensmelting van mogelijk onvermijdelijke nesteldrang en hoge eisen stellen aan het leven. De formule voor een succesvol bestaan, me dunkt. Dr. Phil zou me tevreden toeknikken, want het gaat om compromissen sluiten. Dat zegt hij zelf. In zes stappen, als het even kan.