Rood tegen Oranje

Absurd of niet, maar op het internet wemelt het nu al van de discussies: moeten Ibi en Isi voor Marokko kiezen of voor Nederland?

Absurd, want Ibi (Ibrahim Afellay) is een tenger ventje van negentien dat zelfs na enkele sensationele wedstrijden in het eerste van PSV nog moet aantonen dat hij over het juiste karakter beschikt. Eerst twee jaar in de top van het clubvoetbal meedraaien en dan pas voor het nationale elftal uitgenodigd worden: zo hoort dat te gaan.

Absurd (2), want Afellay's twee jaar jongere en kleinere vriendje Isi (Ismaïl Aisatti) heeft nog minder seniorenvoetbal in de benen dan Afellay en moet dus nog meer bewijzen.

Niet absurd, want vorig jaar liet bondscoach Van Basten ook de tiener Hedwiges Maduro al na enkele potjes in Ajax I debuteren in Oranje, en van diens aanwezigheid kijkt niemand meer op.

Samen met de meeste deelnemers aan de discussie kies ik voor Niet Absurd. Het complete selectiebeleid van Van Basten mag je absurd noemen en dan kunnen die twee Marokkaantjes er na hun geslaagde Champions League-optreden van afgelopen woensdag tegen AC Milan ook nog wel bij. In het Marco Tijdperk is ervaring geen factor meer. Wijsheid, vindt Van Basten, heeft niets te maken met leeftijd en alles met de snelheid waarmee inzichten worden opgedaan. De routinier Mark van Bommel vindt hij niet wijs; Afellay, opgenomen in de voorlopige Oranje-selectie, wel. Volgens PSV-kenners is Aisatti beter dan Afellay, en aangezien hij zo mogelijk nog bescheidener oogt dan zijn Utrechtse collega-middenvelder zal het met die wijsheid ook wel goed zitten. Bij Van Basten lijkt wijsheid synoniem voor gehoorzaamheid.

Buiten het veld leven Ibi & Isi voor Allah en hun familie. Voetbal is bijzaak, vinden ze. In het veld zijn ze – daardoor? – voor niemand bang en voetballen ze, ja, naturel. Stel nou dat deze verrassend evenwichtige jongens zich verder ontwikkelen – inshallah, als God het wil. Wat wordt het dan: het rood van Marokko of het oranje van Nederland? Beiden speelden al in jeugdelftallen van de KNVB, maar hun dubbele nationaliteit stelt ze in staat alsnog voor Marokko te kiezen. Misschien kiest Ibi wel voor Oranje en Isi, zoon van een imam, voor Marokko.

Voor het merendeel van de Nederlands-Marokkaanse jongeren – de trots op hun voetballende boegbeelden flakkert je vanaf je computerscherm tegemoet – lijkt de keuze niet overdreven veel uit te maken. Wezenlijker dan de slecht gespelde en van reeksen uitroeptekens vergezelde meninkjes is de gedeelde hoop dat jongemannen uit hun midden de top halen. Nourdin Boukhari van Ajax in het rood: oké. Khalid Boulahrouz van HSV Hamburg in het oranje: ook oké.

Mijn prognose: het wordt Oranje. De Marokkaanse bondscoach laat te lang op zich wachten omdat hij de voorkeur geeft aan routiniers. Bleke tieners selecteren die alles nog moeten bewijzen, dat vindt zo'n man natuurlijk absurd.