Waarom gebeurt er niets met het studiehuis? 2

Het nieuws over het afgenomen kwaliteitsniveau van eerstejaars studenten als gevolg van het studiehuis doet denken aan de resultaten van het onderzoek enige maanden geleden waaruit bleek dat kinderen van (en opgevoed door) geestelijk zwakzinnige ouders vaker problemen ondervonden in de puberteit dan kinderen van niet-zwakzinnige ouders. Opmerkelijk in beide gevallen is de kennelijke verbazing over de onderzoeksresultaten. Wanneer de lat lager gelegd wordt, is het toch niet meer dan logisch dat discipline, inhoudelijke uitdaging en uiteindelijk intellectuele scherpte verdwijnen. Het is duidelijk dat op middelbare scholen met de komst van het studiehuis de nadruk is komen te liggen op het hoe (zoek ik het op) ten koste van het waarom. Dan mag het toch geen verrassing zijn dat de doorsnee scholier zich niet meer afvraagt waarom dingen zijn zoals ze zijn.

Inhoudelijke inspanning wordt vanaf de eerste schooljaren niet meer echt beloond en vaardigheden des te meer, met als gevolg een houding van onverschilligheid en oppervlakkigheid. Ik vrees trouwens dat het kwaad al op de basisschool wordt aangericht door onderwijzers die het verschil tussen hun en hen niet meer weten en al zeker niet meer toepassen. En beseft u, dames en heren leraren, dat de gemiddelde vwo-leerling voor een tussenberekening waarbij 25 door een half gedeeld moet worden, de rekenmachine zal pakken? Misschien uit gemakzucht, al erg genoeg, maar veel erger nog, waarschijnlijk ook uit onbegrip.

Laten we hopen dat het inmiddels voorgenomen beleid om de toelatingseisen voor de pabo's aan te scherpen, zodat havo'ers met een onvoldoende voor wiskunde of Nederlands tenminste niet meer voor de klas komen, tot enig effect zal leiden.