Harde rock eet oren op

De Vlaamse muzikant Tim Vanhamel heeft een uitgekiende vriendenkring. Als broekie van nog geen twintig opereerde hij in de groep Evil Superstars van het grillige genie Mauro Pawlowski, nadien viel hij in bij dEUS en hij sloot nog vriendschap met Queens Of The Stone Age-voorman Josh Homme. Als vriendendienst kroop Homme achter de knoppen voor Paradisiac, de tweede cd van Vanhamels eigen band Millionaire.

En dat hebben we geweten. Terwijl Homme bij zijn eigen band nog wel eens ruimte overlaat voor een luchtige melodie of een opwekkende wending, werd Paradisiac een volgeplamuurde plaat die je naar adem doet snakken. Leunde het Millionaire-debuut Outside The Simian Flock op een waaier van ideeën en invalshoeken, het leidende beginsel van Paradisiac is de totale overrompeling in de gestalte van een dicht weefsel van ongenaakbare rock-riffs en vervormde zang. Live kiest Vanhamel voor een soortgelijke strategie. Dat het geluid zo allemachtig hard klinkt, is niet eens een kwestie van decibelmeters in het rood, het moet hem vooral in die ongenadige vervorming zitten. Vanhamels stem krijgt daarin dezelfde behandeling als de gitaren, die op hun beurt soms amper te onderscheiden zijn van de synthesizers. Zo zijn zulke geluidsbronnen bijna losgezongen van de klanken die ze voortbrengen, hetgeen het moeilijker maakt ze te identificeren. En dat nekt de band een beetje.

Hoezeer Vanhamel in extremen denkt, blijkt als de band eens een couplet lang gas terug neemt: van de weeromstuit fluistert hij. Waarna opnieuw de pleuris uitbreekt. Er schuilt een zekere charme in die compromisloze aanpak. De stoomwals die het huidige Millionaire is, heeft een onverbiddelijk meeslepende kracht. Waarbij Vanhamel in één moeite door zijn zwakte, het ontbreken van meezingbare melodieën, aardig verhult. Millionaire schreeuwt keihard, terwijl een af en toe zacht en vriendelijk woord ook aardig zou werken.

Concert: Millionaire. Gehoord: 2/11 Vera Groningen. Herh. 6/11 Melkweg A'dam, 7/11 Doornroosje Nijmegen, 16/12 Nighttown.