Helena Bonham Carter

De Engelse actrice Helena Bonham Carter werd beroemd in films over het Victoriaanse tijdperk. Nu speelt ze liever apen of lijken.

Hoe lang duurt het om aan een imago te ontsnappen? Helena Bonham Carter heeft nu in meer films niet dan wel een korset aangehad, ze is een aap geweest, een invalide, een seksverslaafde, en dat allemaal niet in de negentiende eeuw maar in het heden, en toch is ze nog steeds een Engelse roos, een corset-queen, een pre-Rafaëliet. Zelfs haar partner Tim Burton castte haar in eerste instantie als de brave verloofde in Corpse Bride; het was Helena Bonham Carter zelf die vroeg om de titelrol. ,,Hij wilde dat ik Victoria speelde'', zei Bonham Carter in september op het filmfestival van Toronto, ,,en ik dacht: zelfs als pop word ik getypecast''. In de titelrol kan ze tenminste de draak steken met haar imago, want ook al draagt ze weer een korset, er kruipt wel een made uit haar oogkas. Ook in die andere popppenanimatie-film waaraan ze haar stem leende, Wallace and Gromit: The Curse of the Were-Rabbit, is ze een aristocrate uit gewone doen, ditmaal met wortelhaar en konijnentanden. Alleen in de derde film waarin ze nu nog net in de Nederlandse bioscopen te zien is, Charlie and the Chocolate Factory, is ze geen lady, maar de straatarme moeder van de hoofdpersoon. Maar dan kunnen we weer van anti-typecasting spreken. ,,I could play 5,000 drug addicts'', zei Bonham Carter, ,,and I'd still be known as Mrs. Corset Queen''.

Helena Bonham Carter (Londen, 26 mei 1966) brak door met haar rol in A Room With a View (1985) van James Ivory en Ismail Merchant, een verfilming van een boek van E.M. Forster. Er zouden nog twee Forster-verfilmingen volgen: Howard's End (1992), weer van Merchant en Ivory en Where Angels Fear to Tread (1991) van Charles Sturridge. Ze bleef in kostuum voor onder meer Frankenstein van Kenneth Branagh (1994), een paar Shakespeares en The Wings of the Dove (1997). Die laatste rol in een verfilming van de gelijknamige roman van Henry James leverde haar een Oscarnominatie op.

Bonham Carter was met haar porseleinen huid, ranke gestalte en zware wenkbrauwen inderdaad iemand om in kostuums aan gewend te raken. Het was zelfs gek om Bonham Carter in Mighty Aphrodite (Woody Allen, 1997) of Fight Club (David Fincher, 1999) in gewone kleren te zien en geen zinnen te horen uitspreken die in eerste instantie voor romans of theater bedoeld waren. Tsja. Sommige mensen hebben nu eenmaal een gezicht dat uit een andere tijd afkomstig lijkt. Je ziet ook wel eens een kind uit de jaren dertig op straat lopen, of een Napolitaanse achterbuurt in Amsterdam-Zuid zitten. Interessant is wel dat de actrice er net zo goed Italiaans, Spaans of Russisch als Engels uit kan zien. Ze is dan ook behalve de achterkleindochter van een Engelse premier, de kleindochter van een politica en de dochter van een bankier, tevens de dochter van een Frans/Spaanse psychotherapeute (née Propper de Callejon, dat dan weer wel). Bonham Carter als Anna Karenina. Als Madame Bovary. Eline Vere. Mmm.