Enkeltje Nederland 5.000 dollar

De meeste vluchtelingen kunnen in Nederland niet hun oude beroep oppakken. Een enkeling lukt het. Deel 6 van een serie. Allebei werkzaam in het eigen vakgebied.

Naam: Wria Shekhany (34) en Shjan Shekhany-Marzani (30)

Gevlucht vanuit en wanneer: Irak, 1996 en 1998

Beroep daar: werktuigbouwkundige, net afgestudeerd in scheikunde

Beroep hier: werktuigbouwkundige, chemisch analist

Wria en Shjan Shekhany wonen met hun twee zoons sinds een jaar in een keurige rijtjeswoning in Capelle aan den IJssel. Minister-president Balkenende, die daar ook woont, kennen ze wel. ,,Onze oudste zoon, Bzjwen (6), zwom tegelijkertijd af met zijn dochter'', vertelt Wria Shekhany. ,,Het zwembad de Blinkert was goed beveiligd, Balkenende kwam namelijk kijken. Ik heb nog wel `hallo' tegen hem gezegd. Hij zei `goedemiddag' terug. En ik heb ook even een foto gemaakt'', lacht hij.

Wria en Shjan Shekhany zijn er allebei in geslaagd om werk te vinden in hun eigen vakgebied, alhoewel ze nu een niveau lager werken dan in Irak. Hij was in Irak, na het afronden van de universitaire studie werktuigbouwkunde, werkzaam als ingenieur bij een textielfabriek. Wria was daar op de afdeling `service en onderhoud' verantwoordelijk voor veertien mensen. Zijn vrouw was, toen ze op 23-jarige leeftijd naar Nederland kwam, net afgestudeerd aan de universiteit als scheikundige. Hij kwam als eerste naar Nederland en begon, na een jaar verbleven te hebben in het asielzoekerscentrum te Oisterwijk, met een taalcursus.

Shjan Shekhany was inmiddels ook naar Nederland gekomen en deed eveneens de taalcursus. Ze besloten door te studeren.

Shjan raakte al snel zwanger van de eerste. Een jaar later kwam de tweede, Laas (5). Wria zou toen net beginnen aan de Technische Hogeschool Rijswijk. ,,Ik vroeg me af of ik zou kunnen studeren met twee kleine kinderen'', zegt hij. ,,Vlak voordat de jongste werd geboren, liepen we in een kinderkledingwinkel. Allemaal huilende kinderen. Ik kreeg het echt benauwd.''

Zij zorgde voor de kinderen, terwijl hij studeerde. Toen hij na anderhalf jaar klaar was, draaiden ze de rollen om. Nu kon Shjan studeren en zou Wria, naast zijn baan bij ingenieursbureau Ajilon Engineering, meer thuis doen.

,,Ik heb nooit huisvrouw willen worden, ik wilde aan het werk'', zegt Shjan. Ze haalde in twee jaar, zonder hertentamen, haar hbo-diploma analytische chemie aan de Hogeschool Rotterdam. Na twee maanden kon ze aan het werk bij Star Laboratorium, waar ze bloedonderzoek doet. ,,Ik was ook aangenomen bij Unilever en Shell, maar daar zou ik fulltime moeten werken en dat wilde ik niet.''

Achteraf gezien had zij liever een universitaire studie gedaan in Nederland. ,,Misschien stuur ik hem ook weer naar de universiteit'', zegt Shjan, wijzend op haar man. ,,En als het hem lukt, ga ik er ook voor.'' Wria lacht. ,,Ze denkt dat ik nog steeds zo slim ben als vroeger.''

De twee zijn van oorsprong Koerdisch. Hij kwam in 1996 als politiek vluchteling naar Nederland. ,,Ik was lid van een Koerdische poitieke partij. Twee mannen die ook lid waren, werden opgepakt door aanhangers van Saddam Hussein. Dat gebeurde wel vaker. Je zag ze vaak nooit meer. Ook die twee niet. Ik besloot te vluchten.'' Hij deed er twee weken over om te voet naar Turkije te komen. Hij sliep overdag en liep 's nachts om geen Turkse of Iraakse soldaten tegen te komen. ,,Hij heeft nog steeds nachtmerries van die tocht'', zegt zijn vrouw. Zijzelf liep geen direct gevaar in Irak. Ze kreeg wel een paar keer Saddams aanhangers aan de deur die wilden weten waar haar man was.

In Turkije ontmoette hij een mensenhandelaar die voor 5.000 dollar regelde dat hij naar Nederland kon. Waarom Nederland? ,,Wat bij mijn keuze meespeelde, was dat Nederland in de Tweede Wereldoorlog zelf slachtoffer is geweest, net als de Koerden in Irak.''

Dit is het zesde deel van een serie over vluchtelingen en hun baan in Nederland. Volgende week: een winkelier.