Wurgen of arresteren

De naam van de kip is meteen de gebruiksaanwijzing. Choke the Chook: Knijp de Kip haar Keel dicht. De pluchen kip wordt op internet aangeboden. Pak het beest bij de nek en het gaat tekeer alsof het wordt gewurgd. Het schreeuwt en fladdert met de vleugeltjes en trappelt met de poten. Maar als het wordt neergezet en losgelaten waggelt en danst het in het rond en zingt het een kippenlied.

Het kan een succes worden voor de fabrikant in Taiwan, want Australische dierenvrienden maken zich er druk om en brengen de kip onder ieders aandacht. Het bericht reist de wereld over dat RSPCA (Royal Society for the Prevention of Cruelty to Animals) fel protesteert tegen dit speelgoed. Het maakt nieuwgierig en verzendhuizen die de kip voor ongeveer 30 dollar verkopen, zijn snel gevonden. Net als websites – ook Nederlandse – met meningen van voorbijgangers die van hun afkeer getuigen of van vreugde of die vinden dat je beter een speelgoedvrouw dan een speelgoedkip de keel kunt dichtknijpen. Chook betekent trouwens ook griet of meid.

Kern van de Australische bezwaren tegen de speelkip is dat het kinderen op een idee brengt. Ze kunnen wat ze met de kip leren in praktijk brengen op de kat, de hond of de parkiet.

Ja?

Zou dat dan de reden zijn van ontwerpers van Lego om een arrestantenvoertuig te bouwen? Dat kinderen vroeg of later het boevenvangen in praktijk brengen?

Ook de Lego-boevenauto wordt door internetwinkels aangeboden. Maar welk kind haalt het in zijn hersens om voor sinterklaas juist dit voertuig te vragen? Moet het niet snel naar de kinderpsycholoog, samen met de directie van Lego?

Kinderen kunnen wreed spelen. Drie meiden over de vloer met een trein en een boerderij hoorde ik voortdurend verschrikt uitroepen dat er een gans, een schaap of een kip onder de trein gekomen was. In een uurtje tijd waren meer dan tien dieren omgekomen. Een krom redenerende speelgoedontwerper zou aldus op het idee kunnen komen om verongelukte dieren te maken. Voor langs het spoor. En waarom niet ook wat mensen in een wrak, aangereden op een onbewaakte overweg?

Zo iemand loopt rond bij Lego. Hij hoorde een kind een beertje arresteren en dacht, dat moet echter kunnen. Hij ontwierp een boef en maakte een arrestantenbus met zware tralies opzij en dikke stalen deuren achter. Nederland is te klein voor Lego, de auto kan alleen in het Duits of Engels bestickerd worden. De bus is van de Polizei of van de Police. Maar de boef is internationaal. Hij heeft een ongeschoren rotkop met een vuile grijns, mist een van zijn voortanden en hij heeft haar op zijn borst dat boven zijn streephemd uitpiept. Op het hemd staat zijn nummer. Kennelijk is hij ontsnapt en moet hij opnieuw opgepakt worden. Bij de auto wordt een politieman meegeleverd. Lego-politieagentjes hadden tot nu toe, net als stationchefs en brandweermannen, een allervriendelijkst gezicht. Maar deze agent heeft een barse trek om zijn mond.

Op de doos waarin bus en boef in stukjes zijn verpakt staat afgebeeld hoe dat arresteren toegaat. De crimineel heeft zijn handen op zijn rug. Alleen de boeien om zijn polsen moet het kind nog spelenderwijs zelf verzinnen.

Er is trouwens ook een Lego-politiebureau, onder meer te koop bij Wehkamp: `Het politiebureau (586-delig) heeft superveel mogelijkheden! Pak boeven met de helikopter, houdt de stad in de gaten vanuit de controlekamer. Met 4 politieagenten, 1 boef en 1 politiehond.

Geschikt voor kinderen vanaf 5 jaar.'

Natuurlijk, in computerspellen gaat het allemaal nog wel even anders toe en kan een kind aan de knoppen tientallen misdadigers tegelijk neermaaien. Maar misschien omdat het Lego is, is het zo schrikken. Een echt arrestantenvoertuig met boef. Net zo weerzinwekkend speelgoed als een wurgkip.