Matige White Stripes

Nu het Detroitse garagerockduo The White Stripes groot en beroemd is geworden, heeft hun ruige en onaffe muziek veel van zijn charme verloren. Op hun laatste cd Get Behind Me Satan leek het of Jack en Meg White hun grenzen aan het verleggen waren in de richting van rijkere en veelzijdiger muziek, niet meer alleen geënt op bonkende drums en uitgeklede bluespatronen maar met subtiele folkinvloeden, xylofoon en banjo. Live brengen ze hun kunstzinnige rock (De Stijl van Gerrit Rietveld is een voorname inspiratiebron) met veel gevoel voor show, in een fraai rood, wit en zwart decor – de kleuren die hun handelsmerk zijn.

In een grote zaal als de Heineken Music Hall en zonder de dampende anticipatie van een festival, valt des te meer op wat een teleurstellend matige drumster Meg White eigenlijk is, en hoe gitarist Jack moet woekeren met de lompe ritmes die zijn blues- en hardrockpatronen begeleiden. Op zijn best mengt hij invloeden van The Cramps, Led Zeppelin en AC/DC met zijn gierend hoge stem en vervormde gitaar. Hij is een gezaghebbend showman, in zijn stierenvechtersoutfit en met armen die als boomstammen uit een vuurrood t-shirt steken. Maar zijn piano- en xylofoonspel stellen weinig voor.

Tussen monotone bluesnummers die niet zelden het karakter van een hysterische persiflage droegen, kwamen The White Stripes gisteravond mondjesmaat met hun betere nummers zoals Dead Leaves On The Dirty Ground en het recente My Doorbell. Meg White mocht staand achter haar pauken een paar keer eer bewijzen aan Mo Tucker van The Velvet Underground met charmant knullige liedjes. Als gewoonlijk gooide Jack White er een paar klassiekers tussendoor: een opgewonden One More Cup Of Coffee van Bob Dylan en een grotendeels door het publiek gezongen I Just Don't Know What To Do With Myself van Burt Bacharach. Heel soms vlamde het werkelijk. Met name in The White Stripes' onbetwiste klassieker: het door een uit duizenden herkenbaar basloopje ingeleide Seven Nation Army. Er werd nadrukkelijk naar dat ene hoogtepunt toegewerkt, maar in zo'n onpersoonlijke omgeving lijkt het of deze nog maar net uit de garage ontsnapte vuilnisbakkenrockers er zelf niet meer in geloven.

Concert: The White Stripes. Gehoord: 31/10 Heineken Muziek Hall, Amsterdam.