Link van de champagne

Vandaag ga ik iets leuks met de kinderen doen. Ik neem ze mee naar de champagnekelders in Reims. Iemand moet de meisjes toch initiëren. De man in huis blijft namelijk thuis. Ik zal de discussie hier niet herhalen, maar het ging om begrippen als 'waardigheid' en 'beheersing' en over de mate waarin ik die bezat.

Het was allemaal begonnen met zijn verjaardagscadeau voor mij: een opener voor mousserende wijnen die de kurk wel laat knallen zonder dat dat gevaar oplevert voor omstanders. Kinderachtig, om twee jaar na dato weer over dat blauwe oog te beginnen. Of ik wel wist dat de kurk met een snelheid van 40 kilometer per uur de fles uitknalt? 'De kurk wordt handig opgevangen in het apparaat', las hij blij voor uit de gebruiksaanwijzing, 'en zal niet als een ongeleid projectiel door de lucht vliegen'.

Maar ik ben nu juist dol op ongeleide projectielen. Ik ben er zelf een. 'Bijkomend voordeel', zei de man in huis die de bui ook wel zag hangen, 'is dat er minder wijn verloren gaat, omdat de kurk beter begeleid wordt en de hals van de fles als het ware tijdelijk verlengd wordt door de koker.'

Maar de geest was al uit de fles. En toen moest het tweede cadeau nog komen.

Een dop! 'Omdat het toch niet altijd meteen allemaal op hoeft.' Hij had er goed over nagedacht, want de dop was van Veuve Cliquot. 'Dat boek van die CEO van Veuve Cliquot vond je toch zo interessant?'

Blaascapaciteit

Waarom Franse vrouwen niet dik worden van Mireille Guiliano is inderdaad een belangrijk boek voor mij geweest. Ik heb onthouden dat je, om slank te blijven, altijd wijn, liefst champagne, bij elke maaltijd drinken moet. En ik ben maar vergeten dat je jezelf als een bio-industriekip de hele dag moet volspuiten met water. Want over de beperkte capaciteit van de blaas, daar hoor je zo'n Franse vrouw dan weer niet over.

Mireille Guiliano zelf had op haar zesde voor het eerst une petite goutte champagne gedronken (Veuve Cliquot naar later bleek). Een vriend van de familie had haar deelgenoot gemaakt van 'een van 's werelds mooiste rituelen'. De monsieur had haar geleerd hoe ze haar hand rond het glas moest leggen om de champagne te verwarmen en hoe ze het tulpvormig glas op de juiste manier moest vasthouden: bij de voet. Die eerste slok is Guiliano nooit meer vergeten. Die dop is vast niet haar idee.

Nu staan mijn meisjes in hun korte rokjes twintig meter onder de grond te rillen van de kou. 'Wannee-heer krijgen we nou-hou kinderchampagne?' Ik heb het moeilijk. Om mij heen miljoenen flessen champagne. Ik heb net ontdekt dat er mensen zijn die - als ze iets te vieren hebben - dat niet alleen doen met een magnum champagne (1,5 liter), maar ook met een mathusalem (6 liter), een salmanazar (9 liter), of een nabuchodonosor (15 liter!). Vlak daarvoor had ik een sms van de man in huis gekregen: 'Wasmachine kapot'.

Het ene armzalige glas na afloop van de rondleiding biedt nauwelijks troost. 'Ze hebben helemaal geen kinderchampagne!!!' - de meisjes zijn nu echt link. Ik kan de situatie maar net redden met de koekjes die ik meebracht: Roses de Reims, volgens een eeuwenoud geheim recept dubbel gebakken zodat ze niet zacht worden bij het soppen, in de champagne.