Bijstandsmoeders: lusten of lasten 4

De kwaadaardigheid waarmee Jolande Withuis over andere vrouwen schrijft, is adembenemend; zij maakt zichzelf tot een voorbeeld van wat in de pers wel vaker voorkomt: onder de vlag van vrije meningsuiting ligt een lading van platte agressie.

In de kwestie zelf zou men van haar als socioloog mogen verwachten dat zij het vraagstuk van de sociaal-economische zelfstandigheid van vrouwen in zijn complexiteit doorziet. Withuis daarentegen heeft het versmald tot een oprisping van onprofessionele ergernis. Ik kan mij zeker niet vinden in de standpunten van de door haar geciteerde bijstandsmoeders, maar haar reactie valt niet minder in dezelfde verwerpelijke categorie: kortzichtigheid.