Bijstandsmoeders: lusten of lasten 3

Dat Withuis zich kwaad maakt over mensen die weigeren de consequenties van hun keuzes te aanvaarden, is mij uit het hart gegrepen: in het leven zullen keuzes gemaakt moeten worden, en die keuzes zullen of kunnen consequenties hebben. Je kunt niet menen dat je, omdat je die consequenties niet overwogen hebt of niet aanvaard hebt, plotseling maar in aanmerking komt voor allerlei collectieve regelingen waar je slechts uit wilt voor een `topsalaris' of andere pedante eisen. Het gaat hier niet om een ongeval of andersoortige pech waaraan je niets kunt doen: het gaat hier om zaken waar je bij was en waarin je wat te zeggen had. En als je dan verkeerd gekozen hebt, dan zul je de consequentie daarvan moeten aanvaarden. Ook dat hoort bij kiezen. Maar ik zie niet waarom er nu weer honend moet worden gedaan over vrouwen die kiezen voor niet-werken. Dat mag tenslotte. Wat niet mag, is de consequentie(s) daarvan niet aanvaarden. Haar artikel zou veel aan kracht hebben gewonnen als die keuzevrijheid verdedigd zou zijn als een verworvenheid die feitelijk bespot wordt door mensen die menen dat keuzes geen of weinig consequenties moeten hebben op rekening van de collectieve voorzieningen. Maar de negatieve schildering van vrouwen die kiezen voor niet-werken doet helaas vermoeden dat hier niet één, maar twee appels geschild moeten worden.